zaterdag 11 februari

Vandaag heb ik veel gedaan in de ogen van een Thai, maar in de ogen van een westerling heb ik helemaal niks gedaan! Bun (de jongere broer van mn gastvrouw) kwam me wakker maken om 8u, dat was even pieken, want ik was pas in slaap gevallen om 2u door een of andere vogel die hier naast mn raam een raar melodietje zat te verzinnen. Mn ontbijt stond al klaar, je raadt nooit wat het was! Rijst natuurlijk. In Thailand wordt je namelijk 3 keer per dag rijst voorgeschoteld, ik ben benieuwd of het me ooit zal tegensteken. Ik voel me toch wat onwennig, omdat mn gastvrouw niet wilt dat ik help, zelfs het bord mag ik niet afruimen. Om half 10 zijn we dan naar Surin vertrokken,dat is ongeveer een 25minuutjes met de auto. Vooraleer mn gastvrouw de baan op ging, groette ze op een Boeddhistische wijze haar geluksbrenger in de auto. Wat een interessant ritueel, en het heeft er uiteindelijk toch voor gezorgd dat we de helse rit doorstaan hebben. Een helse rit zeg ik, omdat ze hier kriskras door elkaar rijden en je niet weet waar je moet kijken, dat is dan op het platteland, ik ben benieuwd hoe dat in Bangkok zou zijn. Allereerst moest mn gastvrouw nog naar haar ex-man, we komen aan aan een stenen muur met daaraan overal netten gehangen. Onder die netten zit een gast,iets ouder dan ik, op een mega oude tv met een playstation te spelen. Ik sta er toch nog altijd versteld van hoe de bevolking hier hun prioriteiten stellen, ze hebben praktisch geen huis, maar ze hebben wel allemaal een luxe auto en een van de nieuwste gsm’s. Onvoorstelbaar! Van daaruit zijn we door gereden naar een winkelcentrum, daar mocht ik wat eten kopen samen met Pi Lin (een andere Engelse leerkracht van bij ons op school). Eigenlijk is haar naam Lin, maar bij de Thaise beleefheid zet je ‘pi’ voor de naam als die ouder dan je is. Pi Lin had haar 2 kindjes mee, en dat gaf me ineens de gelegenheid om eens te kijken naar hoe het gezin er in Thailand uitziet. Pi Lin haar man werkt in Bangkok, ze ziet hem zelf maar 6 maanden in een jaar, ze woont thuis bij haar ouders en met haar kinderen. Zelf kookt ze niet, maar ze noemt zichzelf wel een shopaholic. Haar kinderen krijgen alles wat ze willen, of ze beginnen gewoon te midden van de winkel te wenen. Voila, even een korte schets van een moeilijke situatie. Iedereen hier kampt wel met een of ander probleem. En toch voel ik geen medelijden, het klinkt misschien hard, maar die mensen hier zijn gelukkig met wat ze hebben, ze weten ook niet beter natuurlijk. Vandaag nog vroeg Pi Lin of ik een grote tuin heb thuis, ik antwoordde daar maar heel vaag op, want je moet toch oppassen met wat je zegt. Het is niet de bedoeling dat ik hier wat ga opscheppen, want dat zal de relatie met deze mensen alleen maar vertroebelen. Ik geef en voorbeeld, alle vrouwen hier willen een Westerse man, door de wisselkoers kunnen ze dan een heel groot huis bouwen. Eens zij weten dat ik dit en dat heb, dan zal mijn vertrouwensband groeien tot een geldrelatie, en dat is niet wat ik wil. Ik wil dat de mensen mij hier aanvaarden voor mijn persoonlijkheid en voor wat ik met hen doe! Tijdens het avondeten heb ik ook nog iets grappigs voor, ik had kip opgegeten met een bot erin, bij ons is het de gewoonte van dat bot gewoon uit je mond te halen, maar uit ervaring weet ik dat dat niet in elke cultuur aanvaard wordt. Daarom vroeg ik aan mn gastvrouw wat ik met dat bot moest doen, maar vermits onze talen zo verschillen, verstond ze helemaal iets anders. Eerst verstond ze niet wat een bot is, dus heb ik op mn arm getoond wat een bot is. Dan moest ik uitleggen dat een beentje van een kip in mn mond zat, ik duid dus mn mond en keel aan. Bijgevolg verstond zij dat er zo een botje vast zat in mn keel en dat ze me naar het ziekenhuis moest voeren. Haha, heb ik even gelachen toen ze het uiteindelijk toch verstond. Moeilijke communicatie hoor. Ik heb dan maar besloten om een beetje basis Thais te leren, aan het geschrift ga ik me niet wagen, maar kwa communicatie kan het zeker geen kwaad. Vandaag heb ik dus 5 woordjes geleerd. Vandaag heb ik ook voor het eerst Sam en Nele gehoord, zij hebben blijkbaar meer geluk dan mij, zij hebben toch nog een internetaansluiting, als is die blijkbaar wel onstabiel. Ik zou al blij zijn als ik toch eens een mailtje of dergelijk kan sturen, of mn blog kan bijhouden. Een internetcafe is hier ook niet, je kan het je niet voorstellen hoe verlaten het hier is! Het enigste geluid dat ik hoor is dat van krekels en exotische vogels. Maar ik moet eerlijk zijn, dat klinkt als muziek in de oren!

vrijdag 10 februari

En voila, de tweede dag zit er ook weer bijna op! Vandaag was echt een bedrijvig dagje. Deze ochtend ben ik opgestaan om 9u, Nook had voorgesteld dat ik vandaag (vrijdag) nog niet naar school moest komen, zodat ik een beetje kon rusten. Om 11uur komt er ineens een donkere Thaise naar boven, nog nooit gezien, en begint daar een ganse Thaise monoloog te geven, Engels kon ze niet, dus communiceren zat er niet in. Achteraf ben ik dan te weten gekomen dat zij de babysit is van het kindje dat hier woont. Toch is het onwennig hoor, bij een gezin toekomen waar je geen enkel woord mee kan communiceren, al gebruik ik dan wel zoveel mogelijk lichaamstaal en gebaren, en dan lijken ze het toch te verstaan. Om 12u kwam Nook me ophalen, we moesten nog zoveel doen vandaag. Ten eerste zijn we mijn Thaise simkaart gaan halen in Prasat City. Haha, ‘the city’ noemen ze dat hier, maar er is 1 straat met een paar winkeltjes. Voor degenen die mij eens willen contacteren, hier is dus mijn Thaise nummer +66837230127. Daarna gingen we naar het ziekenhuis, want om hier les te geven moet ik een volledig goedgekeurde gezondheid hebben. Het ziekenhuis zat heel raar in elkaar. We moesten van hier naar daar lopen, en bij elk bureautje werd er iets anders gedaan. Zo heb ik dus op de weegschaal gestaan (tot mijn grote spijt), hebben ze gemeten hoe groot ik ben, ze hebben bloed van me getrokken (ja,op de eerste dag in Thailand word ik al geconfronteerd met naalden), ik heb ook nog in een potje moeten plassen en uiteindelijk een x-ray moeten laten nemen. En dat allemaal in minder dan een uurtje. Ik voelde me plots wel wat duizelig worden na het nemen van mn bloed, maar de warmte zal me daar ook wel wat bij geholpen hebben. Daarna zijn Nook en ik naar een soort stadhuis ofzo gereden, vraag me niet wat het precies was. Daar gingen we eigenlijk mijn ‘work permit’ aanvragen, want zonder mag ik hier niet werken. Maar ik hoorde direct dat het niet in orde was, de man die ons hielp wist er blijkbaar zelf niet veel van, en bovendien was die ook nog eens super traag. Na een uur en half wisten we dan uiteindelijk dat ik mn werkvergunning nog niet zou krijgen, vermits ik eigenlijk nog niet afgestudeerd ben, en dat precies toch wel een probleempje blijkt. Nu moet ik naar mn school mailen (hoe doe je dat, zonder internet?) om een papier te verkrijgen waarin staat dat ik in mijn laatste jaar zit, zodat ik uiteindelijk wel nog een werkvisum zal verkrijgen. Daarna zijn Nook en ik naar een marktje gegaan, daar hebben we wat eten gekocht. Ik mocht ook iets proeven van een mevrouw, ik wist op slag wat het was, sweet potato! Ik was weer helemaal in de zevende hemel. Ik heb me daarom dus direct een zakje meegenomen. Oh, bah ,even tussendoor, terwijl ik dat hier typ loopt er hier doodrustig een sprinkhaan of dergelijke over mijn been, die deed me even verschieten! S’avonds heb ik gegeten met mn gastvrouw, haar broer (die nog maar 17 is) komt enkel in het weekend naar huis, en dus had ik de eer die vandaag te ontmoeten. Hij vroeg me direct of ik hem wou helpen bij zn taak voor Engels. Dat heb ik natuurlijk met heel veel plezier gedaan. Ik was wel een beetje verbouwereerd, zijn taak ging over de 3 types van de if-clause. Maar dat mannetje wist blijkbaar nog niet dat er bij een 3rde persoon een ‘s’ is en hij kent nog niks van de past simple. Het gaat allemaal raar hier, dat Engels. Na zijn hulp zeiden ze dat ik boven naar Engelse tv kon kijken, ik aarzelde een beetje, maar ik verstond al vlug dat dat ook hier de beleefde vorm is om te zeggen dat ze nu liever alleen zitten. Ik vind het wel spijtig, want ik ben niet naar Thailand gekomen om elke avond op mn kamer te zitten, gelukkig heb ik dan wel weer een hoop boeken bij! Aan Nook heb ik al gevraagd of er op school een muziekleerkracht is, Nook wist me te vertellen dat er een bandje is en dat ze heel blij zullen zijn dat ik een ukelele heb. Dat ga ik dus maandag eens onderhoren, zodat ik me na het lesgeven nog met iets nuttigs en fijns kan bezighouden. En voila, zo zit mn dagje er weer op en kunnen jullie weer wachten op het volgend verslag. Oh ja, voor ik het vergeet, ik neem nu nog geen foto’s omdat ik eerst de sfeer wat wil opsnuiven en de mensen wat wil leren kennen vooraleer ik mn camera in hun gezicht duw 

9 februari, de eerste dag in Thailand

De eerste dag zit erop, het was een lange dag! De eerste tegenvaller gebeurde op het vliegtuig, met een minimale benenruimte en geen tijdverdrijf zoals films, ging de tijd maar traag. Het was bang afwachten naar de leerkrachten die ons stonden op te wachten, je weet nooit of het klikt of niet. Maar toen we onze namen op het bordje tegenkwamen en de grote glimlachen zagen op hun gezichtjes, dan wisten we wel dat het in orde was. Tijdens de urenlange busrit (nog eens 8 uur) leerden we al wat Thais, zo ben ik dus een khrew (leerkracht). We stopten ook aan een typisch marktje, een markt kan je het wel niet noemen, want elke verkoper bood net hetzelfde aan als de koper ernaast. Palida, de leerkracht waarmee ik zal samenwerken, wou direct dat ik enkele fruitsoorten proefde. Ik weet nog steeds niet wat dat daar nu precies allemaal was, maar het was wel om van te smullen! Onze tweede stop was voor het avondmaal. Stel je nu even voor, je ziet een mooi groot meer en aan de zijkant staan er op palen kleine eethuisjes. Aan 15euro hebben wij voor 9 man gegeten, en dan was er nog veel over. Onze eerste Thaise maaltijd viel echt ontzettend mee, rijst met geroosterde kip, krokante omelet en dan nog een groentesoep. Meer van dat! Na de lange rit moest ik dan afscheid nemen van Sam en Nele, hopend dat we elkaar weer snel terug zullen zien! Met vol ongeduld reed ik mee met Palida, zij ging mij afzetten bij mijn gastgezin. Het was een trage rit, want de weg hier (als je dat echt een weg kunt noemen) zit boordevol diepe putten en je moet dus steeds uitwijken of je rijdt je auto stuk. ‘Hier is het’ zei ze dan, terwijl we op de oprit rijden van een groot huis, dat zelfs nog groter is dan mijn huis thuis! Mijn gastvrouw komt buiten, maar ik versta er al direct geen 1 woord van. Al dat Thais gebroebel, het zal wennen worden. Enig nadeel vind ik toch, mijn gastvrouw kan GEEN Engels, maar kan wel een beetje Duits. En voor diegene die mij kennen, Duits is nu net een van de weinige talen die ik niet bemin! Mijn kamer mag er best wel zijn, ik heb een tweepersoonsbed , ja,je leest het goed, een tweepersoonsbed en 2 airconditioners, die zeker al van pas kwamen. Internet is hier helaas niet beschikbaar, dus ik zal nog even moeten zoeken naar de nodige infrastructuur. Voila, en dat is even kort samengevat wat we vandaag zoal hebben gedaan. Ik ben klaar voor de volgende dag, en ik ben vooral nieuwsgierig naar de leerlingen!

Arrived @ Frankfurt

Zij die vertrekken groeten u vanuit Frankfurt

There we go

Zij die vertrekken groeten u!

My travel box

Met nog enkele uurtjes te gaan ben ik dan eindelijk begonnen aan het inladen van mijn valies. Het inladen gebeurde geheel op automatische piloot, want het besef dat ik voor 4 maanden weg ben is nog ver te zoeken. Wat zeker niet mocht ontbreken is mijn 'travel box', een zeer origineel geschenk van mijn vrienden. Wat is nu een travel box? In de doos zit een overvloed aan cadeautjes. Maar, elk geschenkje kan maar open gemaakt worden tijdens een bepaalde gelegenheid. Zo zit er bijvoorbeeld eentje in dat ik mag openen op mijn verjaardag,het ander is als ik last zou krijgen van heimwee, enzoverder... Ik had nooit verwacht dat zij zo origineel konden zijn,en ben nu echt wel nieuwschierig wat er precies allemaal in die pakjes zit. Mijn eerste mag ik openen op het vliegtuig, ik ben dus al aan het aftellen ;)

Met dank aan Vero en Kristof!

Nog eventjes....

En voila, met nog 3 daagjes te gaan hebben we nu onze definitieve rooster gekregen. Nu nog een paar kleinigheden in orde brengen, de kapper een bezoekje brengen, de bankkaart in orde zetten, en we zijn klaar om te vertrekken! Tot woensdag, half 4 in Zaventem!~

February :
Help/Support Thai teachers to improve students English skills in classes (Saikaewwitthaya School)

First two weeks of March:
Volunteers’ Holiday

Last two weeks of March:
English tutoring classes or optional activities for low-level students or slow learners or talented learners (Saikaewwitthaya School)

Whole Month of April:
teaching and tutoring in Rajchamankhala University

First two weeks of May:
English tutoring classes or optional activities for both slow learners and talented learners (Suraphinphitthaya School)

As of third week of May until departure:
Help/Support Thai teachers to improve students English skills in classes (Saikaewwitthaya School)