Mijn eerste oudejaar in Thailand

Je vraagt je misschien af hoe oudejaar hier in Thailand gevierd wordt, en daar kan ik je direct op antwoorden: heel passief. Wat je misschien niet weet is dat het jaar 2012 hier eigenlijk al het jaar 2555 is, en dat wanneer wij overgaan naar het jaar 2013, het hier nog steeds 2555 is. En daar is een simpele verklaring voor. Thailand is een boeddhistisch land, en zij hebben hier een andere jaartelling. In april hebben zij hun Thais Nieuwjaar, en pas dan gaan zij over naar het volgend jaar. Daarom is het ook zo dat ‘ons Nieuwjaar’ niet echt een groots gebeuren is hier. Maar! Je zult de Thai nu wel al een beetje kennen van mijn verhaaltjes, ze vinden voor alles wel een reden om niet te moeten werken, en ook daarom hadden wij op 31 december en 1 januari vakantie. Ik had wat schrik eerst, want voor mij betekent oudejaar nog altijd veel, de tijd die ik altijd doorbreng bij mn vast kliekje, en dat zou nu helemaal anders zijn. Ik had schrik eenzaam weg te kwijnen en de overgang van 2012 naar 2013 te missen. Maar dat was helemaal niet het geval, ik heb namelijk een zeer gemoedelijk feestje gehad. Ok, ik begin bij het begin. 31 januari ging ik naar het huis van mn vrienden hier in Thailand. Mijn vrienden hier bestaat uit Jessica (een 29-jarige vrouw uit Boston), Paolo (mijn 24jarige collega van de Filippijnen) en Paolo’s familie (ook van de Filippijnen, maar wonen al 7jaar in Thailand) dat bestaat uit Liza (de moeder), Tony (de vader), Kyla (de oudste dochter), Angela (dochter van 13) en Ira (dochter van 10). Allemaal schatten van patatten! We besloten van bij hen thuis te vertrekken naar Huai Saneng, dat is een reservaat ongeveer 7 kilometer van mijn huisje. Je zult nu denken ‘een reservaat, wat moeten we ons daar bij voorstellen’. Wel, dat zal je straks wel duidelijk worden wanneer je de foto’s ziet. De familie zou per auto gaan, en ik zou Jessica vervoeren met mn brommer. Helaas werd er wat roet in het eten gegooid, want de auto wou helemaal niet starten. Gelukkig zijn er zo’n speciale pick-up taxi’s die je voor enkele honderden bahts naar je locatie voeren. Ik was versteld van de locatie, echt waar. Ik was al eerder naar Huai Senang geweest, maar deze verblijfplaats overtrof mijn verbeelding. Voor slechts 80 baht (€2) kan je hier overnachten!

Jessica en ik kregen een eigen hut, de hut bestond uit een slaapgedeelte waar een muskietennet inhing, en dan een balkon (dat eigenlijk groter was dan het slaapgedeelte). Het balkon was echt iets heerlijks, je zit buiten op een houten ondergrond. Ik zou er uren kunnen zitten met een goed boek!

 

 Maar dat deden we niet, want we waren op stap als ‘familie’ en dan doe je dingen als een familie. We speelden ‘stronten’ (ken je dat spel nog mama?) en een ander kaartspel dat ze ‘bluf’ noemden. Het was lang geleden dat ik nog zo hard heb moeten lachen. Ik voelde me dan ook helemaal relaxt. Toen het ongeveer etenstijd was, moesten we in onze hut op een soort bamboe slaan met een stok, en dan kwamen de mensen in de hut om je bestelling op te nemen. We besloten ons diner niet in de hut op te eten, maar in een van de drijvende restaurantjes. Ik kan je zeggen, ik voelde me in een soort resort! Je zit echt helemaal op het water, met goed gezelschap en enorm lekker eten. Dit is leven!

 

 

 

 Na heten eten was het tijd voor pakjes! We hadden de week ervoor allemaal een naampje getrokken en moesten dan in het geheim voor die persoon een cadeautje kopen. Ik had de naam van de oudste dochter getrokken, maar ik was ook heel benieuwd wie mij had. Dit ‘spel’ deden we vanavond geheel volgens de Filipijnse traditie.

 

 

Er werd gezongen en 1 van ons moest in het midden dansen en zijn pakje dan afgeven aan de persoon waarvoor je het had gekocht. Toen iedereen zijn pakje had mochten we het allemaal samen opendoen. Ik had van de oudste dochter een soort klok gekregen voor in mijn huisje, en die klok was in de vorm van een gitaar. Ze kennen me hier duidelijk al goed, ze weten al hoe erg ik met muziek bezig ben.

En dan was het tijd voor vuurwerk! We gingen naar de open ruimte bij het meer en schoten ons vuurwerk af (dat deden de mannen natuurlijk). Maar ik kan je zeggen, Thais vuurwerk stelt helaas echt niks voor. Het zijn geen grote mooie vuurballen zoals je dat bij ons ziet, het is meer geluid dan effect. Maar dat maakte het niet minder fijn. Eenmaal terug in onze hut was het tijd om af te tellen en knuffelden we ons het nieuwe jaar in. Dit gebeuren was niet zo overweldigend als we dat in België zouden doen, en daarom had ik niet echt het gevoel dat er al een nieuw jaar was. Maar eigenlijk, het is ook maar een getal, niet dat er echt veel veranderd. Na deze drukke dag besloten we om in ons bedje te kruipen, gezellig kamperend onder het muskietennet. Maar jeetje, het besloot een helse oudejaarsnacht te worden. Je zult het waarschijnlijk niet geloven, maar Jessica en ik geraakten niet in slaap. We hadden het gevoel dat het aan het vriezen was (ook al was het s ’nachts iets van een 15°). Onze voeten hadden het ijskoud, onze lichamen waren aan het rillen, zelfs een trui aandoen hielp niet. En daarom lagen we de hele nacht wakker, het deed dan ook zeer om op 1 januari uit bed te komen. Ik nam direct een douche en deze was heeeeerlijk warm, ik voelde me direct een nieuwe mens. We dronken in de familiehut lekkere warme chocomelk (kan je het geloven? Warme chocomelk?) en aten brood. We waren allemaal nogal suf, dus besloten we een wandelingetje te maken in het ‘resort’ of hoe je dat ook moet noemen. Er was daar een speeltuin voor de kids, maar je zou versteld staan van wat daar daadwerkelijk stond. Het gevoel dat we kregen was het gevoel alsof je in Tsjernobil zou staan. Alles helemaal verroest, onderkomen. Het had wel iets, en zelfs ik speelde mee.

We kochten daarna wat visvoer, want in het meer aan de drijvende eethutjes zaten enorme vissen. Mooie vissen, tot ze ons helemaal nat spetterden met hun dikke vin. Ik rook helemaal naar vis, en Jessica vroeg me ‘ben je nu allergisch aan jezelf?’ ^_^

We aten dan nog heel gezellig ons middageten in de familiehut en daarna vertrokken we alweer naar huis. Eenmaal thuis was ik helaas uitgeteld, ik legde me even neer en toen ik wakker werd was het 17u. Ik schrok even, want de dag was bijna om! (ja, hier in Thailand is de dag om als het 18u is, dan is het donker en is alle leven weg). Veel heb ik dus niet meer gedaan, maar ik kan met een verzadigd gevoel terugkijken naar een gezellig en warm oudejaar.

mijn excuses

Mijn excuses voor het LANGE wachten, ik weet dat er een aantal op hete kolen zitten. Maar ik beloof dat er zondag weer iets wordt gepost! :)
Nog eventjes geduld dus...

3 tem 7 december 2012

Een niet zo ordinaire week deze week, zoals ik meestal wel kan zeggen in Thailand ;) Zoals jullie misschien weten verjaarde de koning van Thailand op woensdag 5 december. Aangezien alle scholen dan gesloten zijn, hadden wij een uitgebreide ceremonie dinsdagochtend, wat ook nog eens ‘Vaderdag’ bleek te zijn. Onze ceremonie ging er dus geheel anders aan toe. Alle officiële leerkrachten, en daarmee bedoel ik de leerkrachten die erkend zijn door de staat, hadden vandaag een speciaal uniform aan. Het had wel iets, het straalde macht uit! Ik had direct het gevoel dat ik ook wel zo’n uniform zou willen dragen. Ja, ik ben een absolute voorstander van uniformen, vraag me niet waarom. Alle leerkrachten moesten samen gaan staan voor het podium, waarop een enorme foto van de koning was geïnstalleerd. Dan werd het volkslied zoals elke morgen gezongen, maar vandaag was daar speciaal een soort fanfare-achtige band voor voorzien. Ook dat had wel iets, want toen iedereen begon mee te zingen voel je direct een soort uniformiteit, een sterke band.

Kan je mij vinden tussen al dat wit? ^_^

 

 Nu snap ik hoe het moest gevoeld hebben toen de aanhangers van Hitler allemaal samen de groet deden. Al vind ik dit wel iets menselijker, want de koning van Thailand is echt wel een heel goed en medelevend persoon! Na dit hele tafereel van gezang, werden één voor één mannelijke personen op het podium geroepen. Ze werden een soort certificaat overhandigd (dat hier echt wel een alledaags iets is). Ik wist eerst niet wie die onbekende personen waren, maar blijkbaar waren het de vaders van de leerlingen met het beste resultaat (zowel punten als gedrag) van elk jaar, en die kregen daarvoor op Vaderdag een soort beloning. Moest ik één van die vaders zijn, ik zou met veel fierheid op dat podium stappen!!  De rest van de dag verliep nagenoeg rustig, zoals alle andere dagen. Zoals ik al zei, was het dus woensdag een vrije dag. Overal waar je ging zag je posters hangen met het hoofd van de koning op, ze zijn hier heel erg vaderlandslievend hoor, iets waar de Belgen alleen maar iets van kunnen leren. Soms vraag ik me af wat de oorzaak is van die vreselijke haat dat zoveel Belgen hebben tegenover hun vaderland, België is echt geen slecht land hoor, er zijn zoveel adembenemende gebouwen! Maar daar ga ik natuurlijk niet over uitweiden. Donderdag en vrijdag zouden een normale dag zijn, aan brugdagen wordt hier niet gedaan. Maar voor mij en mijn collega Paolo was er een heel ander gebeuren. We moesten namelijk naar Bangkok om daar een ‘leerkrachtenlicentie’ te gaan aanvragen. Ik was blij dat ik dat niet alleen moest doen, maar dat ‘alleen’ bleek al snel uit te draaien tot een groep van 8 man. Paolo zijn familie (tante, nonkel en hun kinderen) wouden ook heel erg graag mee naar Bangkok en onze vriendin Jessica wou ook mee. Dus zijn we met een hele knusse groep naar Bangkok vertrokken om half 11 donderdagavond. Zoals gewoonlijk namen we Nakhornchai Air, de beste busmaatschappij die je kunt vinden in heel Thailand. Je reist voor 405 baht (dat is 10euro) naar Bangkok, je krijgt eten, snacks en drinken. Het voordeel is dat je enooooorm veel benenruimte hebt en dat je zetel nog eens een massagefunctie heeft. Daar kan je niet voor sukkelen, toch? Het beloofde toch een lange rit te worden, want slapen op een bus is echt niet comfortabel, zelfs al heb je enorm veel ruimte. We kwamen uiteindelijk aan om 4u s ’nachts en moesten dan nog een hotel gaan zoeken. Ik denk dat we rond 6u eindelijk een soort motel hadden gevonden, waar we voor 300 baht (7,5 euro) konden overnachten. We deden even een ochtenddutje van een uur en vertrokken dan naar het ministerie van onderwijs. Daar stond me nog een koude douche te wachten, want ik kon mijn licentie niet aanvragen zonder een TOEIC test. Dat is natuurlijk even balen, want dat betekent dat ik een TOEIC test ga moeten afleggen, en dus weer naar Bangkok zal moeten reizen. Ik besloot om dat nu even helemaal te vergeten en van dit tripje te genieten. We gingen dan wat shoppen, en je kunt misschien wel raden wat mijn eerste plaats was? De enorme boekenwinkel!!! Er is in Bangkok een enorme boekenwinkel in ‘Paragon mall’ waar ze een overdosis aan Engelse boeken hebben, en niet alleen voor volwassenen, ook voor de kids. Ik vind het zalig daar te neuzen, want ik koop graag Engelstalige boekjes die ik dan in de klas kon gebruiken. Deze keer vond ik er echter geen die me interessant leken, maar ik heb wel een ander soort boek gekocht, en ik ben zo blij dat ik dit in mijn bezit heb! De leerlingen gaan dol zijn op de afbeeldingen alleen al!

 

 

 

We bezochten nog enkele andere shopping malls (dat is precies het enigste dat je in Bangkok kan vinden) tot we het uiteindelijk begaven van de vermoeidheid.

We besloten erg vroeg in te kruipen, want zaterdag beloofde het weer een drukke dag te worden. En dat was het zeker en vast! Om 8u stonden we met volle moed klaar om …. naar het pretpark te vertrekken! Zoals een klein kind voelde ik mijn hartje racen, de glimlach op mn gezicht ging maar niet weg, ik had er zin in, en dat was te merken! Toen we eenmaal (na een zeer lange rit in de taxi) aankwamen, ging mijn hartje nog sneller, want er was iets heel speciaals in dat pretpark waar ik enorm naar uitkeek… Snow Town! En dat werd meteen ook onze eerste stop. Het was een soort kerstsfeerachtig dorpje met kunstsneeuw. Je kunt echt niet geloven wat een deugd het deed even in de kou te staan. Terwijl iedereen daar stond te bibberen, deden Jessica en ik onze jassen uit en wreven de sneeuw over onze armen. Het koelde zo geweldig af. Het doet nog deugd als ik eraan denk. Je gaat het misschien raar vinden, maar je hebt echt eens nood aan verkoeling hoor! Aan de linkerzijde van snow town was er een soort sneeuwglijbaan waar je met rubberen banden van kon sleeën. In 1 woord: heerlijk! We kregen er niet genoeg van.

Jessica, Liza en ik

 Tony en de kids, Jessica en ik

Na 1u echter kregen onze Filipijnse vrienden het echter koud, en zijn we naar buiten gegaan. Vandaag heb ik gemerkt hoe grappig het eigenlijk is wanneer iemand voor de eerste keer de sneeuw ontmoet. Onze Filipijnse vrienden hadden dit natuurlijk nooit eerder gevoeld. Daarbinnen was het een 2°, wat voor mij nog best wel warm was eigenlijk. Maar onze vrienden beweerden dat hun neuzen aan het bevriezen waren en dat het enorm pijn deed. Hun handen waren ook enorm koud. Ze verschoten toen ze mij en Jessica’s handen voelden, die enorm warm waren. Je hebt er misschien nog nooit over nagedacht, maar als je woont in een land waar het sneeuwt, dan gaat je lichaam daar een soort afweermechanisme voor bouwen, het gaat automatisch je handen verwarmen. En dat hebben de Filipijnen en Thai niet, want die hebben nooit sneeuw, daarom dat hun handen enorm koud waren. We hebben weer wat bijgeleerd. De rest van de dag hebben we de andere coasters en dergelijke gedaan, maar ik kan je zeggen, de coasters in Thailand zijn echt niet schrikwekkend! Het voelt aan alsof je op een kermis loopt uit de jaren stillekes. Desondanks heb ik me enorm geamuseerd, zo zie je maar dat je niet de nieuwste en coolste stuff moet hebben om ervan te genieten. Oh, er is wel nog iets grappigs dat ik wil vertellen. Paolo is een jaartje jonger dan ik, maar hij doet zich altijd voor als een man die wel wat aankan. Hij vroeg dan ook met veel hoogmoed wie er met hem in de schommelboot wou, je weet wel, die boot die van links naar rechts schommelt en waarin je buik zo kriebelt? Ik vind dat een super attractie, dus ging ik er met veel plezier met hem in. Ik overtuigde hem om helemaal aan het uiterste te gaan zitten, omdat je daar het meeste kriebels voelt. Met veel machogedrag stapte hij in de boot, maar dat machogedrag, dat bleek al snel weg te ebben. Na slechts 1 minuut in de boot begon hij zich plots raar te gedragen. Hij kroop bijna onder de hendel heen, en lag plat op de bank, hij krijste zoals een meisje en riep ‘stop,stop, I’m gonna die’. Echt waar, ik wist niet wat ik moest doen. Langs een kant was het zooooooooooooo lachwekkend, maar langs de andere kant wou ik hem ook helpen, maar hoe? Jonges jonges, ik heb nog nooit een man zo horen gillen. Als ik terugdenk aan zijn gezicht en gedrag, dan pis ik bijna in mijn broek van het lachen. Daar gaat zijn overtuigend machogedrag! Om 7u sloot het park, dus gingen we maar weer naar huis. We reden eerst nog even rond om ons avondeten te verorberen, om dan met een goed gevoel te gaan slapen. Ook vandaag waren we zoals kleine kinderen enorm moe. Die goede nachtrust deed wel goed, want de volgende dag, de zondag, moesten we alweer naar huis en zat er weer een lange rit op ons te wachten. Zondagavond viel ik dan ook als een roos in slaap toen ik eindelijk weer in mijn knus huisje aankwam.

26 november tem 2 december 2012

Ook deze week was er weer vanalles te doen. Ik kan het nog altijd niet geloven dat de Thai precies elke week wel een festival or feestgelegenheid hebben. Het heeft zijn charmes, maar te veel moet dat voor mij toch ook niet voorkomen hoor, want dan valt het speciale gevoel van dat hele gebeuren weg. De 28^ste november was het hier dus een festival, we moesten maar een halve dag werken en rond 1u stopten alle leerkrachten. Dat bleek uiteindelijk al wat vroeger te zijn, want toen ik na mijn lunch naar boven wou gaan stonden alle leerkrachten al beneden (en het was nog maar 20 na 12!). Ze zijn toch allemaal liever lui dan moe hoor, haha. Al versta ik het ook wel een beetje, de warmte (of beter hitte) maakt je eigenlijk wel lui. Deze weet heb ik toch ook wat last gehad van de hitte. Ik geef les in mijn vast lokaal 331, maar helaas zijn daar de ventilators kapot. Na slechts 2 minuten voel je de druppels van je rug en benen lopen, ik snakte naar wat sneeuw, hihi. Maar het heeft zijn charmes, mij hoor je echt niet klagen. Dat even geheel ter zijde, nu even verder over dat festival. Woensdag was het hier dus Loy Kratong. Rond 1u moesten we daarom ook allemaal (de hele school) naar de nabijgelegen tempel. Ik zag er wat tegenop, want ik had echt niet de kracht om weer uren op mijn knieën te gaan zitten. Ik denk dat een goede spirit mijn wens had gehoord, want wonder bij wonder stonden er plastieken stoelen in de tempel. Er werd weer veel gebeden, en ook deze keer kwam de monnik rond met zijn bamboestok om iedereen nat te spetteren (ze noemen dat zegenen). Het bleek nog een grappige monnik te zijn, want hij klopte enkele leerkrachten op het hoofd met zijn stok. Iedereen lachte, ik vond het er eerder pijnlijk uitzien. Aan de rand van de tempel stonden hele tafels vol met bloemstukken. Het waren echte kunststukken! Je kon voor een zelf gekozen bedrag daar een bloemstukje uitnemen. Ik deed er even over om mijn kratong te kiezen, tot ik een mooie kleurige zag liggen, toen wist ik direct dat deze de mijne zou worden.

 Met alle leerkrachten gingen we dan naar de rand van de aangrenzende straat, waar het grote meer van Surin is. Er was een platform op gebouwd. Na een heuse fotoshoot waren we klaar om onze kratongs te water te laten. Eerst nog even het kaarsje aansteken, en de wierrookstokjes, daarna een wens maken vooraleer de kratongs te laten drijven.

Het was echt mooi om te zien! Het was nog maar 2u toen al dit gebeuren gedaan was, dus vroegen we of we nog moesten lesgeven. Dat bleek een domme vraag te zijn, want wie wil er nu nog lesgeven? Paolo en ik besloten dan samen nog maar een koffietje (ik een ice chocolate zoals altijd) te drinken en om 16u terug naar school te keren om ons uit te klokken.(ja, bizar he, wij moeten inklokken voor 07.50 en uitklokken na 16u). Dit was natuurlijk nog niet het hoofdgebeuren van het festival, want s ’avonds kwam Surin helemaal tot leven. Het is vreemd hoor, na 19u rijdt er in Surin bijna niemand meer op straat, het is griezelig doods, maar als er dan eens iets te doen valt, dan waan je je in Bangkok, je kunt je niet draaien of keren. Ik had s’avonds met Jessica afgesproken, want die wou dit toch ook allemaal eens meemaken. Ik ging haar oppikken (lang leve mijn brommertje!) en besefte plots hoe chaotisch het verkeer hier wel kan zijn. Uit kleine steegjes komen soms brommers gevlamd zonder eens te kijken of er iemand rijdt. Gelukkig heb ik al jaren ervaring in het rijden met een brommer, anders zouden er gegarandeerd ongevallen gebeuren. Ik besloot mijn brommer niet te parkeren tussen de mierennest van brommers, want de Thai parkeren zo verdomd dicht dat als er 1 valt, alle andere honderden brommers zoals dominoblokjes meevallen. Ik riskeer dat niet, ik stap dan liever een 200 meter. Ik moet toegeven, ook dit festival was weer denderend mooi. Aan het meer zaten duizenden mensen hun kaarsjes op hun boeket aan te steken, en lieten hun bloempjes op het water. Het meer was dus vol met lichtjes, maar ook de hemel was gekleurd met lichtjes, en dat was omdat ze hier wensballonnen verkochten. Voor diegene die me kennen, ik ben verzot op wensballonnen en kon het dus niet laten om mee te doen (voor enkel 40baht!). Jessica had dit nog nooit in haar leven gedaan, en was dus wel helemaal in de wolken.

 

 

 

 

 Op dit festival liepen natuurlijk veel van onze leerlingen, en het is echt enorm fijn als ze plots roepen ‘teacher, teacher!!!’. Ze zijn zo blij wanneer ze je zien buiten school, en mijn hart voelt dan enorm warm. Wat een verschil met België, waar de leerlingen van je gaan lopen als ze je zien op straat (of waar ze je van kop tot teen bekijken alsof je een stuk stront bent). Lang leve Thailand, echt waar! De rest van de week verliep heel vlotjes, de meerderheid van mijn leerlingen hadden deze week een test en ik was verbaasd over hoe goed ze het deden. Deze kinderen zijn echt niet dom hoor, ze moeten gewoon op de juiste manier onderwezen worden. Het doet me soms wel wat hoor, als ik bij ons departement door de gangen lopen. Alle lokalen zijn open hier, dus wanneer een leerkracht lesgeeft kan je exact zien hoe en wat ze doen. Alle leerkrachten hier zitten neer en doen bitter weinig, ofwel schrijven ze hele conversaties op het bord die de leerlingen dan moeten overpennen. Echt spreken (zonder na-apen) komt er totaal niet aan bod. En dat doet me soms wel wat, Paolo en ik zeggen vaak dat ze de leerlingen dom houden. In ons bureau zitten de leerkrachten ook vaak bezig over hoe slecht de leerlingen wel zijn en dat ze niks snappen. Ze geloven niet in hun leerlingen, en dat verscheurt mijn hart. Deze leerlingen kunnen veel, ze zijn niet dom en ze zijn goede mensen. Al ben ik deze week toch ook eens goed kwaad geweest om mijn leerlingen van het 6^e middelbaar. Het is een klas dat je kunt vergelijken met een BSO klas in België, ze hebben geen zin in school. Ze kwamen in mijn les 20 minuten te laat, 20minuten! Ik vroeg dus waarom het zo lang duurde, waarop ik als antwoord kreeg ‘drink water’. Ik heb hen goed laten voelen dat ze dat geen tweede keer moeten doen, ik vertikte het dus om les te geven en gaf hen gewoon een taak. Je had hun gezichtjes moeten zien, het was duidelijk dat dat niet hun doel was, want plots kwamen ze met puppy oogjes af en zeiden ze allemaal ‘sorry’. Ik heb gehoord van ons departementshoofd dat de leerlingen best wel genieten van mijn lessen, omdat ze op een speelse manier de vrijheid krijgen om Engels te spreken, en blijkbaar is dat de eerste keer dat ze dit ervaren. Het gaf me een goeds gevoel dit te horen. Het weekend was eigenlijk wel nog druk voor mij, op zaterdag heb ik moeten lesgeven. Ik geef bij ons op school 2 keer per maand op zaterdag les, en dat is voor de ‘beste’ klassen. Ik krijg hiervoor van de school extra geld, en ik doe dit ook met veel plezier. Al moet ik me daarna wel haasten, want ik heb slechts een half uur om van onze school tot de muziekschool te geraken (en ondertussen nog te eten). Maar je kent mij, ik houd wel van druktes. Na de muziekschool had ik afgesproken met Jessica, we zouden samen wat gaan shoppen, ze wou een gitaar kopen en daarom bracht ik haar dus naar Siam music. En kijk eens wat ik daar vond ^_^

 

S ’avonds besloten we naar Paolo te gaan, en daar wat te ‘jammen’. Paolo zelf speelt ook gitaar. Je had ons moeten zien rijden op mijn brommertje, we leken wel echte Thai. Ik aan het stuur, Jessica achterop met een gitaar op haar rug en tussen ons mijn ukelele. Het was een enorme fijne avond, en we besloten een bandje op te richten, de ‘farangs’. Ik ben benieuwd wat daarvan gaat komen, hihi. De tijd vloog razendsnel want toen we vertrokken was het al half 1 s ’nachts (het ritme ligt hier anders, daarom is dit echt enorm laat). Onderweg kwamen we nog iets grappigs tegen. Aan de kruispunten staan hier dus bijna overal verkeerslichten met daaraan een soort teller geïnstalleerd, die teller laat je zien hoeveel seconden er nog zijn vooraleer je kunt vertrekken. Ik moest dus aan een rood licht stoppen en naast ons stond een auto met de ramen open. Het rare was dat er niemand aan het stuur zat. Ik keek even rond en zag dat de bestuurder even gezellig aan de kant van de weg aan het urineren was. Ik zei tegen Jessica: ‘wel, hij heeft exact 45 seconden om zijn behoefte te doen’. Dus begonnen we samen af te tellen en te wedden of hij het zou halen in die tijd of niet. Blijkbaar niet, want plots sprong het licht op groen, en stond zijn auto daar gewoon nog te midden van de weg, zonder bestuurder. Thailand, het blijft me nog elke week verbazen! ^_^

PS: Nog even dit, ik vond het volgende deze week in de computershop in Surin. Is dat nu niet het stadhuis van Brussel?

 

19 tem 25 november 2012

Ook over deze week heb ik weer enkele leuke anekdotes die ik met jullie wil delen. Eerst en vooral heb ik een schokkend verhaal over de thaise jeugd van tegenwoordig. Een van de vorige dagen was een van onze leerlingen nog niet thuis om 8u s ’avonds. De zus van die leerling werd ongerust en kwam dan maar naar school om die leerling hier te komen zoeken. Ze vond haar zus in een van de eetstalletjes die op het grondgebied van onze school staan. Dat lijkt niet zo erg op het eerste zicht, tot je hoort wat die leerling daar precies aan het doen was. De leerling was daar duidelijk niet alleen, ze was daar met 15 klasgenoten (allemaal van het 2^e en 3^e middelbaar) en ze hadden daar allemaal samen een orgie. Een orgie! 14 jaar! Kan je je dat voorstellen? En het bizarre was dat onze leerkrachten over dit gebeuren praatten alsof het elke dag gebeurt, alsof dat helemaal niet erg is. Ik en Paolo echter hadden een shock. Moest dit in België gebeuren, dan zou de school wel een moeilijke tijd tegemoet gaan. Maar hier is dat dus helemaal niet het geval. Soms snap ik de thaise cultuur niet helemaal, ze zijn allemaal zo preuts, geen decolleté, rokken tot onder de knie, maar dan vind je wel je jonge leerlingetjes in een orgie. Het is allemaal zo tegenstrijdig! Maar ik denk dat het vooral komt omdat de ouders hier niet echt ‘opvoeden’, de jongeren doen maar wat ze willen en krijgen nooit een uitbrander van de ouders. Ze zijn niet allemaal zo laks in de opvoeding, maar de overgrote meerderheid toch wel hoor. Woensdag dan kwam er een monnik naar onze school. Ik wist eerst niet goed waarom, maar achteraf hoorde ik dat hij onze school kwam zegenen. En dat wel om een goede reden. Op onze ‘koer’ stonden er een aantal bomen die ze vorige week gewoon uitgetrokken hebben omdat ze een dak willen bouwen. Maar ze hadden die bomen zomaar ontworteld, zonder deze eerst te zegenen. Een paar dagen later had onze directeur blijkbaar een nare ervaring met een ‘bad spirit’ die zijn keel zou hebben afgesnoerd. Je weet misschien dat de Thai heel bijgelovig zijn, en dus werd dit voorgeval toegeschreven aan het feit dat ze die bomen zomaar ontworteld hadden. Daarom kwam er woensdag een monnik die onze school kwam zegenen, hij ging witte draden in de overblijvende bomen en rond de school die onze school zou behoeden van het ‘slechte’. Allemaal ok, maar dat ritueel duurde wel 2u en was helemaal in het Thais. Best wel saai na een tijdje hoor. Daardoor verloor ik weer een lesuur met mijn leerlingen, gelukkig was dat het enigste lesuur dat wegviel deze week! Deze week gaf ik enkele van mijn klassen les over voorzetsels (op, naast,…) en heb echt genoten van die les. Ik maakte er een soort luisteroefening van, zodat mijn leerlingen van de eerste jaren moesten doen wat ik zei, bijvoorbeeld ‘stand on the chair’, ‘put your hands in your backpack’, de leerlingen vonden dat blijkbaar enorm tof. Ze zijn het dan ook niet gewoon dat ze eens iets actiefs mogen doen in de les. Echter, tijdens die les heb ik weer wat geleerd over de thaise cultuur. Toen ik zei ‘put your book under your feet’ keken de leerlingen me allemaal raar aan. Ik was natuurlijk helemaal vergeten dat de Thai niks onder hun voeten leggen omdat ze de voeten zien als het vuilste deel van hun lichaam, iets ‘vies’. Haha, achteraf is het altijd wel lachen om je eigen stommiteiten, maar dat is nu net het leuke aan het leven in een andere cultuur, de confrontatie met nieuwe dingen elke dag. Ik kreeg deze week ook heel wat complimentjes van mijn collega’s, ‘you are a good teacher Sally’, en dat alleen omdat ik voortdurend lessen aan het voorbereiden ben en ze mijn werkblaadjes ook willen gebruiken. Het hoofd van het Engels departement nam bijvoorbeeld gewoon één van mijn kopijen en stak het in zijn schuif, zonder eens te vragen of hij dat mocht gebruiken, typisch! Ik kreeg ook een leuke mededeling vorige vrijdag. Binnenkort zouden er waarschijnlijk enkele stagiairs komen, en ik zou hun mentor moeten worden. Ik was hier natuurlijk dolenthousiast over, omdat dat weer een nieuwe uitdaging is en omdat ik zo de toekomstige leerkrachtjes ook iets kan bijbrengen. (didactiek is hier niet echt iets waar ze diep op ingaan en op deze manier hoop ik hen toch wat basis van didactiek bij te brengen). Er staan me dus in de toekomst nog heel wat nieuwe uitdagingen te wachten! Ik ben benieuwd.

Mijn diner, pad thai geserveerd in een krant, slechts 25 baht ^_^

 

Ik en mijn collega's van het departement talen, enkel Paolo ontbreekt.

 

 

 

Begin November

Eindelijk vind ik eens wat tijd om jullie nog eens wat over mezelf te vertellen. Ondertussen werk ik dus al 3 weekjes op mijn school. Het begin was wat wennen, want het gevoel op mijn school is helemaal anders dan op mijn klein schooltje vorige keer. Ik geef een voorbeeld. Saikaew was zo klein dat iedereen echt iedereen kende, en dat was enorm prettig. Deze school is misschien 5 keer zo groot, elke afdeling heeft dus een eigen verdieping. Wij, het ‘language department’ zitten op de vierde verdieping en komen dus weinig tot nooit in contact met de leerkrachten van andere vakken. Dit is natuurlijk erg spijtig, want je sociaal contact beperkt zich dan tot een tiental mensen.

mijn vaste klas, 331

De eerste week lesgeven was natuurlijk ook weer wennen, je moet je leerlingen leren kennen, maar je moet vooral proberen nagaan wat hun niveau is. Als we al van een niveau kunnen spreken natuurlijk, want ook hier kunnen de leerlingen geen zinnen bouwen, hun woordenkennis beperkt zich tot ‘yes’ en ‘no’. Er is dus werk aan de winkel! Maar, met deze reden ben ik ook terug naar Thailand gekomen, omdat ik dit een hele uitdaging vind, en ik ben dol op uitdagingen! Na mijn tweede week bij ons op school werd ik gevraagd of ik ook op zaterdagen wou lesgeven, ik verwoord het verkeerd, werd ik ‘opgelegd’ om op zaterdagen ook les te geven. Natuurlijk staat daar extra geld tegenover. Met veel plezier heb ik dat aanvaard, want veel grootse plannen kan je hier in Surin toch niet maken in het weekend. Onze activiteiten beperken zich meestal tot ‘shoppen in Surin Plaza’ of ‘cinema in het Thais’ of gaan eten. Veel andere dingen kan je niet doen in Surin, maar mij hoor je niet klagen, want tot hier toe heb ik me nog niet echt verveeld. Mijn derde week op school was een enorm toffe week, mijn leerlingen begonnen volledige zinnen voort te brengen, en daar was ik enorm fier op. Ik heb ook het gevoel dat ze onze manier van lesgeven wel kunnen appreciëren. En ergens kan ik dat wel begrijpen, als je dag in dag uit conversatietjes vanbuiten moet leren waar je toch niks van begrijpt of voortdurend films moet kijken waar je nog geen woord van snapt, dan is het natuurlijk een verademing als je leerkracht eens met iets komt dat aangepast is aan je niveau! Maar, mijn 3^de week op school was niet alleen fijn om die bepaalde reden, maar ook om de reden dat onze lessen op donderdag en vrijdag werden afgeschaft omdat het hier in Surin het jaarlijks olifantenfestival was. Enkele van onze leerlingen namen Paolo en mij mee naar de show op donderdag, dat stelde voor mij niet al te veel voor, want die show had ik al dikwijls gezien in het olifantendorp.

S ’avonds nam mijn vorige gastvrouw me mee naar de ‘voorstelling’. Alle belangrijke straten van Surin waren afgezet en op die straten werden voorstellingen gehouden door elke school. Elke school had zo een soort altaar gebouwd voor de olifanten. De school met het mooiste altaar kreeg een prijs. Ook dansten de leerlingen de typische thaise dans en stelden enkele leerlingen hun altaar voor. Ook onze school deed daaraan mee, en ook mijn aanwezigheid was vereist, omdat ik 2 van onze leerlingen had gecoacht om hun speech in het Engels te geven. Jonges, jonges, daar heb ik nog eens werk in moeten steken! Maar al bij al was ik fier op die 2 leerlingen, ze hebben het heel goed gedaan!

Vrijdag was voor mij een iets spectaculairdere dag. In de ochtend waren de straten nog altijd afgezet, de grootste straat niet zo ver van mijn huis was vol gezet met een rij tafels, en die rij was 2km lang. Op die tafels lag eten voor de olifanten, ik wist nog niet precies wat daarmee ging gedaan worden. En dan kwam er een fanfare, gevolgd door een 200tal olifanten. Alle mensen liepen naar de tafels met eten om daar allerlei eten van te halen en aan de olifanten te voederen, ook ik deed met veel plezier mee. Het is wel een beetje duizelingwekkend, zo’n massa olifanten te zien passeren op nog geen meter van jezelf.

Ik vond het machtig, enorm machtig!! Daarna besloten Paolo en ik nog even op de olifant te rijden, want wie kan dat nu zeggen dat hij op een olifant rijdt in zijn eigen straat! Wel, ik kan dat dus nu zeggen, hihi. De rit was enorm duur, 200 baht, maar omdat ik gelukkig mijn leerkrachtenoutfit aanhad zagen ze dat ik geen ordinaire farang (toerist) was, en daarom kregen we de rit voor 100 baht. Het was fijn, door mn straat te rijden op een olifant, iets wat ik nooit zal vergeten! Na dit olifantenbuffet mochten we gewoon naar huis gaan, geen lessen meer dus. Dit is Thailand, hier vinden ze altijd een reden om geen les te moeten geven! Je moet het toch gewoon worden hoor! Paolo en zijn familie nodigden me dan uit om s’avonds naar de ‘fair’ te gaan, al wist ik niet bepaald wat dat zou inhouden. We kwamen toe en het voelde wat aan als een kermis, maar een markt tegelijkertijd. Ze verkochten er de zotste dingen, zo zag ik bijvoorbeeld een stalletje met kleine schattige konijntjes, maar toen ik dichter ging kijken zag ik dat die konijntjes een kleedje/rokje aanhadden. Jesus, dat ging er echt wel wat over! Er stond ook een mini reuzenrad, maar ik zou er zelf echt niet op durven gaan, het piepte langs alle kanten en het zag er echt jaren stillekes uit. Het blijft zalig hoe alles hier zo middeleeuws aanvoelt, en hoe blij die kinderen er toch mee zijn. Paolo en zijn nonkel wouden zoals echte mannen toch eens met de pijltjes naar de ballonnen schieten, maar echte mannen bleken het niet want ze konden de ballonnen zelfs nog niet raken. Het is fijn om met Paolo en zijn familie op stap te zijn, zij komen van de Filippijnen en kunnen dus enorm goed Engels. Ook heb ik er door hen een nieuwe vriendin bij, een Amerikaanse die lesgeeft op Sirindhorn en die hier een jaar zou blijven. Mijn vriendengroep wordt groter, en daarom had ik dus zo weinig tijd om mijn blog bij te houden, hihi. Maar ik ben ook een vriend minder, want Nick, de vorige volunteer van Funds Isaan is vorige zondag naar huis vertrokken. Vermits ik nu mijn eigen vervoer heb, ben ik hem gaan uitwuiven aan de bushalte.

 Ik wist exact hoe hij zich op dat moment voelde, en ik kreeg alweer een steek in mijn hart als ik terugdenk aan het moment toen ik Thailand verliet. Het besef dat ik Nok en alle andere lieve mensjes hier misschien nooit meer zou terugzien, maar kijk wat de toekomst me heeft gebracht, een leven in Thailand ^_^ Voila, nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van mijn leven hier, ik hoop dat ik jullie weer snel kan schrijven en geniet nog van het warme weer in België! Tot snel.

Wat een pareltje

Even een kleine update, ik ben eergisteren mijn brommertje gaan ophalen, voor diegenen die toch zo nieuwsgierig zijn, hier een fotootje ;)

En, wat vind je ervan?

ps: mijn verhaaltjes komen binnenkort wel weer online, maar vermits ik nu ook op zaterdagen moet lesgeven bij ons op school, is er eigenlijk bitterweinig tijd over om even tot adem te komen, laat staan een uitgebreid verslag te schrijven. Maar geen zorgen, ik heb al enkele leuke anecdotes die ik met jullie wil delen!
Tot snel~