Zondag 6 Mei

En het is zondag, volgens mijn huidig gastgezin is dat DE dag om echt niks te doen. En dan nemen ze het woord ‘niks’ echt wel heel letterlijk. De hele dag hebben de kinderen tv gekeken en op internet gespeeld, mijn gastvrouw lag de hele dag in de zetel te slapen. Zalig toch, maar ikzelf zou het niet kunnen. Na 3u in mijn kamer te vertoeven kwamen de muren op me af, dus ging ik even op mijn balkon zitten. Vermits daar geen stoelen staan en de grond te vuil is heb ik dat plan maar snel stop gezet. Ik dacht dan maar even de was te doen, dat breekt toch weer even de lange dag. Ik verschoot dat dit gezin een volautomatisch wasmachine had, en zo kon ik dus mijn tijd niet echt verdoen aan de was. Gelukkig had ik een leuk alternatief, anime bekijken! Het internet stond op dus kon ik (heel langzaam wel) een beetje anime zien. Daar was ik gelukkig even mee zoet! Plots klopte een van de dochtertjes op mijn deur en kwamen ze mijn lunch brengen. Een kant-en-klare maaltijd. Het smaakte niet echt en het was ook een beetje weinig, maar ik had gelukkig nog een voorraad koekjes.

Om half 2 kreeg ik een sms van Nele, zij zaten hun blijkbaar ook een beetje te vervelen. We zijn dan met zn drietjes een ice cocoa gaan drinken. Het was wel een lachertje, want de hele dag was het snikheet, wij komen buiten, en na 2 seconden begint het water met bakken uit de lucht te vallen. Bijgevolg, kletsnat! Als echte avonturiers kan ons dat natuurlijk helemaal niks schelen en stappen we gewoon verder. Na onze lekkere ice cocoa (waar we ondertussen aan zijn verslaafd) doen we een kleine wandeling rond het watertje aan het eind van onze straat. Het deed deugd even buiten zijn! En daar eindigt eigenlijk een beetje mijn verhaal van vandaag, want eenmaal ik terug thuis was gebeurde er weer enorm weinig.

Zaterdag 5 Mei

Vandaag beloofde een toffe dag te worden, want we hadden een kleine ‘uitstap’ voor de boeg. Later in deze post zal je wel lezen waarom ik uitstap tussen aanhalingstekens heb geplaatst! Deze ochtend werd ik gewekt (op een zaterdag!) om kwart voor 7! Gelukkig ben ik al geen uitslaper, maar kwart voor 7 op een zaterdag is toch wel net ietsje te vroeg. Na het douchen en ontbijten las ik nog even een boek, omdat ik pas om kwart na 10 naar Sam en Nele ging vertrekken. Dat was alleszins het plan, tot mijn gastheer op mijn deur kwam bonken dat we plots weer moesten vertrekken. Raar, want we hadden voorheen al afgesproken dat ik om kwart na 10 ging vertrekken, het was nog maar kwart na 9!Ik moet zeggen, ik ben wel blij dat ik in dit gezin geen 5 weken zit, want het is erg stresserend om voortdurend plots te moeten vertrekken zonder enige voorbereiding. Zodus, zat ik dus al bij Sam en Nele om half 10, veel te vroeg natuurlijk, want zij waren nog niet klaar. Gelukkig voorzie ik me altijd voor onvoorziene omstandigheden door altijd een boek bij te hebben. Zo kon ik me dus wel weer even bezig houden! Om 11u kwam P’Mook ons ophalen, samen met haar gingen we vandaag ‘border hopping’ doen. Voor diegene die dat niet kennen, even vlug de grens oversteken om een nieuwe stempel op je paspoort te krijgen zodat je weer 3 maanden in het land mag blijven. Na een oncomfortabele rit van een uur stonden we aan de grens met Cambodia. Het was best wel leuk om dat te zien, want in Europa ben je dat niet meer gewoon dat je de grens niet zomaar kan oversteken. Eenmaal in Cambodia stonden er enorme casino’s. De Thaien maken er een daguitstap van om naar zo een Casino te gaan. Nele en ik moesten even naar het toilet, dus moesten wij zo een casino door. We waren beiden onder de indruk. Stel je voor, de expohallen in Gent vol met gokmachines en rinkelende geluiden. Je zou er toch zot van worden na een uur? Blijkbaar niet, want het zat er bomvol mensen, en het erge in ons ogen was, al die mensen hadden hun kinderen mee die daar gewoon wat aan het rondlopen en spelen waren. Ongelooflijk! Best wel indrukwekkend om te zien hoor! Na ons interactief toiletbezoek namen we een kijkje in de eerste straat van Cambodia. Het viel me op dat alles ineens heuvelachtig was, en op het eerste zicht lijkt Cambodia wel mooi. Al kan ik daar niet echt goed over oordelen, want na 10 minuten waren we Cambodia alweer buiten. Een beetje spijtig wel, want ik had graag wel wat meer van Cambodia gezien!

Na onze ‘border hopping’ zijn we naar een heel bekende markt geweest naast de grens met Cambodia. Die markt is heel bekend omdat je daar allerlei nagemaakte goederen kan kopen tegen een spotprijs. We hebben er een uurtje rondgelopen, en ik vond het echt fijn. We hebben wel wat gekocht, al zeg ik beter dat ‘ik’ wel wat gekocht heb. Sam wou ook eens naar de gsm’s kijken, in de etalage lag een namaak van mijn gsm. Je zag natuurlijk direct dat het namaak was, want het logo van Samsung was mis gespeld. We besloten de prijs eens te vragen, 50€ voor een gsm die in België 550€ kost, lachen toch? We zagen natuurlijk snel waarom… Sam vroeg of hij zijn Belgische sim kaart er eens in mocht steken om dat toestel eens te testen. Al snel bleek dat de functies op dit toestel helemaal niet dezelfde functies zijn. Het waren dezelfde als een 2 jaar oud toestel in België. Het uiterlijk van het toestel mag dan wel wat hetzelfde zijn, maar wat ben je ermee als je de functies niet kan gebruiken, dat is toch de reden waarom je een gsm koopt, niet? Grappig hoor, dat marktje. En heel tof om eens te doen! Na het marktje reden we weer naar huis, we passeerden mijn school in Prasat en ik kreeg direct heimwee. Ik tel de dagen al af dat ik terug kan gaan naar Nok, Pi Lin, Pi Noj en alle andere lieve collega’s. Maar vooral om terug les te geven aan mijn lieve studentjes. Eenmaal terug bij Sam en Nele thuis belde ik naar mijn gastvrouw om te weten of er iemand thuis was. Blijkbaar was er weer niemand thuis dus moest ik maar weer bij Sam en Nele blijven. Tof is dat toch niet hoor, ik snap niet echt waarom je iemand in huis neemt als je die voortdurend bij je collega moet droppen. Echt op mijn gemak zitten zit er dus ook niet echt in. Ik belde dus naar mijn gastvrouw en die zei dat ze om 5u thuis ging zijn, ik besloot dus om om kwart voor 5 te vertrekken. Echter, na 10 minuten roept er iemand ineens mijn naam en staat zij plots weer voor de deur bij Sam en Nele. Vlug, vlug moest ik me weer haasten om mee naar huis te gaan. Zoals ik dus al eerder zei: stresserend! Thuis heb ik wat anime bekeken, ik had even nood aan wat rust. Tijdens het avondeten heb ik echter wel erg lang gebabbeld met mijn gastheer en –vrouw. We hebben vooral gebabbeld over de casino’s in Cambodia en blijkbaar gaan er enorm veel Thaien naartoe en verliest Thailand dus enorm veel geld aan Cambodia. S’ avonds, voor ik ging slapen, kwam het hele gezin naar boven. Hier in het gangetje staat een altaar zoals dat bij alle Boeddhistische gezinnen staat. De gastvrouw zei dat het vandaag een ‘goede dag’ is en dat ze daarom moesten bidden. Ze hadden zoals altijd lekkere snacks en lekkere drankjes voorzien voor de overledenen. Ik denk niet dat ik het al vernoemd heb, maar de Boeddhisten geloven erg in goede en slechte dagen. Op de kalender staat er bijvoorbeeld wanneer er een goede dag is, en je zult dan ook merken dat op die goede dagen er kei veel mensen trouwen. De koppeltjes zullen altijd zoeken naar een ‘goede dag’ en daarom vallen er veel trouwen op dezelfde dag. Zoals ik al eerder zei, Thaien zijn enorm bijgelovig, want veel huwelijken hier lopen snel spaak! En zo was de dag weeral om, en na vandaag zijn het maar 31 dagen meer…

Je ne l'oublie jamais!

Even een noot aan Meneer De winter: Ik denk af en toe ook nog eens aan Frans :)

Vrijdag 4 Mei

En het is weeral vrijdag. Ik haat het dat de tijd weeral te snel wegsijpelt. Er rest ons slechts nog een maand, een maand, dat zijn maar 30 dagen. Dat betekent dat ik nog maar 30 dagen kan plezier hebben met mijn schatjes hier. Mijn hart breekt als ik denk aan het afscheid dat er aan zit te komen! Vandaag gaven we, zoals alle andere dagen van deze week, ons Engels kamp. We hadden de leerlingen gevraagd om vandaag 3 objecten mee te brengen waaraan ze erg gehecht zijn. Zelf hadden we natuurlijk ook 3 objecten mee. Ik had een Engels boek mee, omdat ik een boekenwurm ben. Ik had mijn ring mee, omdat die de gelofte met mijn wederhelft weerspiegelt. En als derde wou ik mijn ukelele meenemen, maar die ligt helaas nog bij mijn thais mamaatje thuis. We waren echt verbaasd over de voorwerpen die onze leerlingen mee hadden. 3 leerlingen hadden elk een cadeautje mee dat ze van hun leerkracht P’Mook hadden gekregen op Valentijn. Het is misschien raar, maar er bestaat hier zoiets als een ‘fanclub’ voor een leerkracht. Kan je je zo een leerkracht-leerling relatie voorstellen in België? Ik vind het mooi om zien en ik vind het bewonderenswaardig! P’Mook vertelde ons achteraf dat zij ook elke avond een sms’je krijgt van haar leerlingen om haar zoete dromen te wensen. Wat een wereld van verschil met België! We zouden beter eens allemaal naar Thailand komen en we zouden nog wat kunnen leren van de positieve omgang met de leerling! Een andere leerling had een soort blokfluit mee. Het was niet helemaal een gewone blokfluit, want waar wij altijd maar 1 gaatje hebben zat op die fluit 2 gaatjes. Hij kon dan ook een toonladder hoger gaan. Hij had die fluit mee omdat hij die van zijn vader had gekregen voor zijn verjaardag, lief he? We vroegen hem om eens voor ons te spelen, met een beetje geaarzel deed hij dat ook. Ik kreeg er kippenvel van. Niet omdat het liedje mooi was, maar omdat die leerling speciaal voor ons op zijn blokfluit speelde. Ik kan het gevoel niet echt omschrijven, maar het deed me wel wat! Vrijdag na school zijn we te voet gegaan naar het huis waar Sam en Nele verblijven. Ik kan je zeggen, 2 kilometer lijkt niet veel, maar doe dat eens in de volle zon bij 40°, puffen hoor! Al ben ik blij dat we toch nog die vorm van activiteit hebben, anders bewegen we praktisch niet! Bij Sam en Nele thuis hebben we eerst wat aan onze poster voor ons eindwerk gewerkt, en ik kan je met volle overtuiging zeggen dat onze poster helemaal af is, en we zijn er fier op! We hebben ook nog wat aan ons eindwerk gewerkt en dat is ook zo goed als af. Wat zijn we toch voorbeeldige leerlingen (waarschijnlijk omdat we hier niet echt veel anders te doen hebben in onze vrije tijd, haha!). Om half 7 ben ik dan te voet naar mijn huis gegaan, dat is 10minuutjes stappen van bij Sam en Nele. Toen ik aankwam was de hele familie weer aanwezig, het is hier soms een drukke bedoening! Maar achteraf gezien was het toch nog een fijne avond. We hebben gebarbecued op zn thais, niet echt zoals dat bij ons gedaan wordt. Er stonden 2 stenen kruiken op de grond met daarin een gat. De kruik was gevuld met houtskool. Bovenop de kruiken lag een grillplaat met aan de zijkant een kuipje waarin water komt. Naast de stenen kruiken staan dan kommetjes gevuld met vlees, vis en groentjes. Gezellig toch? Je doet dan de groentjes in het water aan de zijkant van de grillplaat en je legt het vlees op de grill. En klaar is kees! Het enige nadeel was wel dat zij weer voortdurend allemaal in het Thais aan het praten waren, omdat ze blijkbaar heel wat te bespreken hadden over de trouw die zij gisteren hadden meegemaakt. Na enige tijd lieten mijn benen het ook afweten, want om een paar uur op de grond te zitten met je benen in de juiste houding, daar krijg je echt tintelende ledematen van! Al begreep ik niks van hen, ik vond het toch heel gezellig. En met een goed gevoel kon ik mijn dag eindigen en was ik weer klaar voor de dag van morgen!

Donderdag 3 Mei

Het was een dag met een enorm bruusk begin! Om kwart voor 7 werd er plots op mijn deur geklopt en werd mijn naam geroepen. Ik doe open en zie mijn gastvrouw daar staan met enkel een handdoek aan. ‘Sally, we leave now’ kwam ze mij verkondigen, ik snapte er niks van! ‘now?’ Hoe kan ik nu vertrekken zonder douche of dergelijke? Maar het moest blijkbaar allemaal heel snel gaan, want ze moest naar een trouwfeest en dat begon om 7u. Met volle vaart nam ik toch nog een douche van 5 minuten en vloog ik in mijn kledij. Tandjes poetsen zat er helaas vandaag niet in! Ik denk dat ik nog nooit zo snel klaar ben geweest in de ochtend. Fijn vond ik het alleszins niet echt, gisteren zei ze dat we maar om half 9 gingen vertrekken en dan ineens wordt je gestresseerd de dag in gegooid. Om 5 voor 7 zette ze me af bij een van haar collega’s, P’Tanja. P’Tanja woont in een erg typisch Thais huis, een houten woning op palen omgeven door andere houten woningen die tot haar familie behoren. Met nog kleine oogjes zette ik me neer onder het huis (de mensen hebben daar hun eettafel staan) en dacht nog even wat te relaxen. Het relaxen was echter snel gedaan toen een van de zovele familieleden afkwam met zijn ziek zoontje. Ze zaten rechtover me en de kleine jongen was voortdurend aan het hoesten (zonder hand voor de mond). Niet echt gezellig om je dag mee te beginnen, want een rochel is daar de gewoonte bij. Gelukkig zijn we dat gerochel wel al gewoon en negeerde ik het compleet. Maar, wat er daarop volgde kon ik helaas niet negeren. Het zieke jongetje, dat nog steeds rechtover me zat, begon ineens luidkeels te braken en ik zag het rode vruchtensapje dat hij voorheen had gedronken de lucht in vliegen. Dat was blijkbaar geen drama zoals dat in België is, want opkuisen was nog niet voor direct. 2 mensen hebben nog lekker even door het braaksel gewandeld vooraleer de oma met de schop afkwam en er gewoon wat zand overheen smeet. Zalig toch? Na het ontbijt nam P’Tanja me mee naar school op haar scooter. Ze moest eens lachen omdat ik niet in amazonezit ging zitten met mijn rok, hier in Thailand is dat de gewoonte. Maar ik vind het toch net ietsje te gevaarlijk om dat te doen! Op school hebben we weer veel plezier gehad met onze leerlingen, en ook met Sam, die weer een stommiteit heeft begaan! Hij had namelijk een heel bord beschreven met een ‘permanent marker’. Onuitwisbaar dus! Het was even zweten toen we ontdekten dat we niks meer van het bord kregen, we wisten echt niet wat gedaan. Met volle macht begonnen we met onze vingers over de letters te wrijven, het hielp een beetje, maar om daar heel dat bord mee leeg te krijgen bleek een heuse opdracht te zijn. We wisten echt niet wat gedaan!

Na een half uurtje gaf ik het op en zei ik ‘wat zou dat geven als ik daar met een gewone bordstift over zou gaan?’ Ik probeerde het, veegde alles weg en plots stond er niks meer… Blijkbaar vermengde die inkt zich met elkaar waardoor we de inkt konden wegvegen. Het bleek een wondermiddel, want op nog geen half uurtje was de rest van ons bord weer wit! Af en toe heb ik blijkbaar toch nog eens goede ideetjes, en ik ben er fier op, hihi! We waren net op tijd klaar voor de lunch. Maar de lunch bleek een lachertje te zijn, niemand nam ons mee naar een eethutje en iemand zou voor ons ergens een bakje eten gaan kopen. Toen het uiteindelijk al kwart voor 1 was begonnen we ons te ergeren, want ons kamp begint altijd terug om 1u. Om 10 voor 1 kwamen ze eindelijk ons eten brengen, niet zo tof natuurlijk, want we hadden maar 10 minuutjes over om alles naar binnen te spelen. Het is ons wel gelukt hoor, maar echt fijn is het niet! Tijdens de rest van de dag is er niet echt iets speciaals gebeurd, dus echt veel kan ik daar niet over schrijven.

Woensdag 2 Mei

Ik probeerde vandaag eens wat langer te slapen, maar op een of andere manier lijkt dat nooit te lukken in Thailand. Komt het door de warmte, komt het door de zon die al vroeg in de ochtend binnensluipt of komt het omdat mijn lichaam zich heeft aangepast aan het Thaise leven? Deze ochtend lag er weer een mooie gegrilde vis voor mijn neus, zelfs na meerdere herhalingen blijken ze hier niet te snappen dat ik allergisch ben aan vis en zeedieren. Elke keer vraagt ze me opnieuw of ik dat kan eten, en elke dag opnieuw herhaal ik wat ik eerder zei. Gelukkig is er altijd wel iets anders waarop ik kan terugvallen, anders zou ik hier echt wel een paar kilo’s afvallen! Met een nieuwe kampdag voor de boeg reden we weer met onze blikken vierwieler naar school. Onze leerlingen waren zoals altijd weer ontzettend te laat, waardoor we maar om half 10 konden beginnen. Gelukkig leren we hen vandaag de tijd (in het Engels) te lezen, zodat ze hopelijk morgen wel op tijd zijn (we blijven hopen!). Vandaag bleken we ook maar 7 studenten te hebben, eentje was zelfs nieuw. Het is soms wel wennen hoe alles hier geregeld is! Misschien had ik een inschrijvingspapier moeten ontwerpen als eindwerk, daar zullen ze alvast misschien nog baat bij hebben! Ons kamp was weel weer tof, ik denk dat ze best wel wat hebben bijgeleerd. Ook vandaag voelde ik weer duidelijk dat het niveau hier toch best wel wat hoger ligt dan het niveau in mijn school Saikaew, maar dat is ook wel wat te begrijpen. In deze school zorgen ze er altijd voor dat er een ‘farang’ (buitenlander) les geeft, in mijn school is er bijna nooit een buitenlander. Ze zijn bij ons nog altijd allemaal benieuwd naar de buitenlanders en ik heb het gevoel dat dat hier veel minder is. Na school kwam mijn gastvrouw me zeggen dat ik moest gaan joggen met haar zus. Wel raar hoe hier niks wordt gevraagd en hoe ik alles moet doen wat er me gezegd wordt. Ik had wel zin in een actief moment, dus had ik er niks op tegen dat dit me werd opgelegd. Echt joggen kwam er helaas niet aan te pas, het was eerder een wandeling rond de waterplas. Al was dat dan minder actief, het was best wel fijn omdat ik wat kon babbelen met een van de zussen van mijn gastvrouw. Zij heeft een Amerikaanse vriend en haar dochtertje is een mix. Zij wist me te vertellen dat ik de eerste ‘farang’ ben die ‘verlegen’ is, ze had dat nooit eerder meegemaakt. In haar verbeelding zijn alle Westerlingen vol zelfvertrouwen en zijn zij echt rechtuit. Wel, zo heb ik dus weer even het tegendeel kunnen bewijzen! Daarna namen ze mee naar het plaatselijk marktje waar we maar 5 minuutjes zijn gebleven. We kochten daar ‘nom pang’ (melkbrood) en een soort groene pudding. We gingen dan naar het huis van een van de zussen en daar moest ik direct alles opeten en opdrinken. Ze verstonden zich er niet aan dat ik niet alles op kon eten, ik heb dan maar even verduidelijkt dat wij Westerlingen niet elk uur zoveel kunnen eten. Ik snap het toch nog altijd niet, de Thai eten bijna elk uur enorm veel en toch zijn zij enorm mager. Hoe doen ze het? Een half uurtje na de snack moesten we alweer eten. Deze keer sticky (klevende) rijst met kip. Het smaakte me enorm! Ik heb dan ook deze keer wat meer met mijn gastvrouw kunnen praten. Ook deze keer waren er weer enorm veel grappige woordspelingen, al kon ik er deze keer niet luidkeels mee lachen zoals we dat in mijn school doen. Mijn gastvrouw is niet de persoon waarmee je grapjes kan maken. Ik kreeg tijdens het eten bijvoorbeeld de vraag ‘Are you delicious?’ Ik heb maar ‘ja’ geantwoord, maar ik denk niet dat ik echt lekker zal smaken, hihi! Op een gegeven moment ging het ook over allergieën, en zo bleek het dat iemand in hun familie ook een allergie heeft voor vis. Daarom werd het woord ‘red spots’ gebruikt. Het omaatje van de familie probeerde het woord te herhalen, maar vanuit haar mond klonk het helemaal anders en werd het vervormd tot ‘lesbo’. Ik blijf het zo enorm fascinerend vinden, de taalproblemen en de moeilijke uitspraak. Om 9u mochten we eindelijk naar huis, het deed deugd toch weer in mijn eigen kamer te zitten. Soms heb je daar wel even nood aan, zeker na een lange dag!

Dinsdag 1 Mei

Het zicht vanop mijn nieuw balkonnetje! De eerste dag van ons 2de kamp! Met volle overtuiging vertrok ik deze ochtend met de meest hobbelende auto naar de school (Van Sam en Nele). Al vlug bleek de overtuiging ietsje teveel te zijn, want we kwamen snel tot de constatatie dat het kamp hier niet zo goed is georganiseerd als Nok dat had gedaan. We moesten eerst nog op zoek gaan naar een lokaal, daar dan nog de beamer aan de praat proberen te krijgen en dan uiteindelijk nog wachten op leerlingen die te laat waren. We negeerden dit al helemaal, omdat we hier in Thailand alles al gewoon zijn en we ons altijd bewust zijn van de traagheid van de Thai! Met slechts 12 leerlingen begonnen we aan het kamp, en helaas liepen er dan nog 2 weg (niet omdat het kamp niet leuk was hoor, maar omdat zij net uit het lager kwamen en dus praktisch niks Engels kunnen). Onze kampdag was natuurlijk weer tof, we genoten er zelf van en hopelijk deden de leerlingen dat ook. We zullen zien hoeveel er morgen nog overschieten (dat omdat de leerlingen hier niet verplicht zijn elke dag te komen, een soort inschrijvingssysteem moeten ze hier nog uitvinden). Tijdens de middag nam Mook ons mee naar een eethutje in Lamduan, al snel bleek dat we alleen moesten eten, want Mook ging haar bij haar collega’s zetten. Gelukkig waren we met 3! Na school heb ik boven in mijn kamer wat gewerkt aan onze poster voor ons eindwerk. Ik kreeg helaas erge honger, maar blijkbaar was het avondeten nog niet voor direct. Mijn gastvrouw kwam me om 8u roepen om te komen eten. Het was weer zoals vorige avond, eten op de grond op een matje, lekker Aziatisch, al krijg ik af en toe wel een slapend been! Ik moest van de gastheer nog in de zetel blijven zitten en werd een beetje verplicht om met de 2 dochtertjes Engels te spreken. Moesten zij zelf de bereidwilligheid tonen dan was dat geen enkel probleem geweest, maar de oudste dochter van 14 wou eerder weglopen. Het is niet fijn om te zien dat ze niet met je willen praten en je toch verplicht wordt met die persoon te praten. Na nog een kleine conversatie met mijn gastvrouw en –heer over het verleden van de hoofdstad van Thailand ben ik naar boven gegaan. ‘you can relax’ zoals ze dat in Thailand altijd zeggen. Ik ben benieuwd wat ik morgen zal moeten doen!