Vrijdag 25 Mei

Eindelijk heb ik weer even tijd om mijn blog weer wat bij te typen, want, wat was het druk de laatste week! Maar ik ben blij dat die drukke periode nu achter de rug is. De voorbije dagen heb ik een training gegeven voor leerkrachten Engels, niet echt iets simpels moet ik zeggen. Ik had er eerlijk gezegd wat stress voor, want ik, als student, moest even enorm ervaren leerkrachten gaan bijscholen. Ergens klopt dat niet he? Toen ik mijn cursus moest opstellen was ik enorm blij dat ik nog zoveel uit onze lessen heb onthouden, zodat het opstellen van die cursus toch nog redelijk vlot ging. Nok was mijn ‘collega’ in deze training, maar zij wist zelf blijkbaar ook enorm weinig techniekjes, dus kwam alles van mezelf. Vandaag eindigde ik dus mijn training en ik kreeg heel erg positieve feedback, en dat deed deugd, weet je wel, even horen dat je goed bezig bent. Blijkbaar is hier een training helemaal anders dan hoe we dat bij ons doen. De trainers stellen hier een cursus op van 150 pagina’s die ze onmogelijk kunnen afwerken in 3 dagen. De ‘leerlingen’, of eerder aanwezigen, moeten niet actief bezig zijn maar luisteren wat naar de saaie uitleg van de trainer. Blijkbaar zijn zo’n trainingen echt om van in slaap te vallen. Gelukkig, ik als jong veulen, wou dat natuurlijk zo niet aanpakken. En dat viel blijkbaar in de smaak. In het Thais kreeg Nok positieve commentaren over onze training, het was blijkbaar hun eerste training die ze ooit gedaan hadden waar ze niet in slaap vielen en waar ze met veel plezier de volgende dag naartoe zouden willen gaan. Tof om te horen natuurlijk! Zoals altijd was er ook vandaag na de training een ‘fotoronde’. Iedereen wou weer even op de foto met de witte ‘farang’ en ik kreeg weer even mijn moment van glorie. Ook eventjes met mijn 'big sis' op de foto ;)

Na de training ben ik gaan ‘Koreaans barbecueën’ met Nok, Udom (die samenwerkt met Fund Isaan en verantwoordelijk was voor de training) en een van de leerkrachten die mijn training bijwoonde. Het was fijn, want ook hier werd ik een hele tijd opgehemeld. Het deed me nog maar eens beseffen dat ze hier echt wel niks gewoon zijn! Om half 8 vertrokken Nok en ik richting mijn huis. Maar, het was bijzonder hard aan het regenen en bij ons in de ‘straat’ zijn ze aan het werken. Ik weet niet of ik het al gezegd heb, maar onze straat is een zandweg en na een hoop stortregen kan je je wel voorstellen wat dat wordt… Bijgevolg reden wij dus op een modderweg en slierden we uit, het was hetzelfde gevoel als over sneeuw en ijs rijden. En dan… zaten we vast! En daar stonden we dan, te midden van een modderstraat zonder verlichting, pikkedonker, niemand in de buurt. Gas geven was niet de ideale oplossing, want daar geraakten we geen meter verder mee. Nok begon echt te panikeren, haar hoofdje ging heen en weer. Ik, die altijd overal het grappige inziet, vond het best wel nog een tof avontuur. Altijd leuk toch, wanneer je iets meemaakt dat je niet elke dag zult meemaken? En ik denk zo omdat ik weet dat er voor elk probleem wel een oplossing is. En zo was er ook vandaag een oplossing, gewoonweg…. achteruit rijden! Hier onze straat als het NIEt regent ;)

Ik was blij toen ik eindelijk thuis was, want ik was doodop, maar ook helemaal klaar voor een nieuw weekendje in ‘Surin city’.

Dinsdag 22 Mei

ola pola, vandaag was het ......... mijn verjaardag! :) Al had ik niet echt het gevoel dat het mijn verjaardag was, een werkdag zoals een ander! Tijdens de lunchpauze hadden mijn schatjes van collega's wel een tafel buiten gezet vol met eten. Alle collega's kwamen samen om daar met mij te eten. En dan kwam er natuurlijk taart en het welbekende liefde 'happy Birthday to you'. Dat liedje kennen ze blijkbaar allemaal wel in het Engels. Ook pakjes waren er in overvloed.

Na dit leuke moment was het helaas weer tijd voor werk, en werk dat had ik, want de volgende dagen zou ik een training moeten houden. Gelukkig zijn we (Nok, Pi Pat en ik) na onze late uren nog even gaan grillen. Grillen, ik zou het elke dag kunnen doen! Het was half 10 toen ik thuis kwam en besloot maar direct te gaan slapen, want het beloofde 3 drukke dagen te worden!

Woensdag 16 Mei

Vandaag begon de eerste dag van het nieuwe schooljaar. Niet echt de eerste dag, maar wel de eerste dag van de lessen. Ik had nog geen nieuw schema gekregen, dus wist ook helemaal nog niet wanneer ik ‘van dienst’ moest zijn. In de ochtend gaf Nok me ineens mijn schema en zag ik dat ik het eerste zou moeten lesgeven. Gelukkig moesten de leerlingen nog iets anders doen, zodat ik niet met een onvoorbereide les moest beginnen. In de middag zou ik ook 2u moeten lesgeven, maar echt lesgeven moest nog niet. Nok vroeg me een presentatie te geven over mezelf en België. Ik besloot om het een interactieve presentatie te maken, zodat ook de leerlingen zoveel mogelijk konden babbelen. Ik maakte daarom in de ochtend een presentatie in prezi. Na het eerste lesuur moest Nok weg, dus kon ik vandaag niet gaan lunchen met haar. Pi Lin nam me daarom mee naar de cafetaria waar de leerlingen eten. Het was mijn eerste keer in 3 maand dat ik daar daadwerkelijk eens een stap over de vloer had gezet. 4 kraampjes stonden er aanwezig met elk hun eigen aanbod. Het eerste kraampje gaf rijst met spicy vlees, het tweede kraampje bood noodles aan, het 3e en 4e kraampje gaven ice drinks. Ik was eigenlijk verwonderd dat er maar zo weinig leerlingen op school aten. En eigenlijk spijtig, want het eten was best lekker voor slechts 20 bath! Na de lunch begon ik aan mijn interactieve presentatie in een enorm grote klas. Wat ik niet had verwacht was dat zij als engeltjes naar mij zaten te luisteren en helemaal geen kattenkwaad uit haalden. Duidelijk een klas van scary teacher Nok!(ook al gaf ik de les alleen en was Nok niet aanwezig). Ze vonden het blijkbaar heel fijn dat ik hen bij de les betrok, want bij elke vraag die ik stelde wouden ze allemaal tegelijk antwoordden. Gelukkig had ik hun ‘nicknames’ nog bij de hand zodat ik er zoals altijd iemand kon uitpikken. Ik weet niet of ik het al gezegd heb, maar dat zijn ze hier echt niet gewoon. De leerkrachten hier geven echt geen aparte vragen aan de leerlingen, alles wordt altijd in koor gedaan. Zo heb je natuurlijk de kans dat er altijd leerlingen zijn die niet meedoen of die gewoon niet mee zijn. Blijkbaar kunnen de leerlingen mijn manier van lesgeven wel appreciëren. Tijdens de les hebben we, zoals altijd, wel weer goed kunnen lachen. Het vertraagt de les enorm, maar hier vind ik dat minder erg dan in België. Omdat ik hier al blij ben als ze iets in het Engels zeggen! Ik vroeg vandaag aan een leerling of hij een broer heeft. Met volle overtuiging antwoord hij ‘yes, I have a dog.’ De hele klas lag plat. Na zijn correctie, vroeg ik dan ‘And, do you have a dog?’ En de hele klas lag een tweede keer strijk. Leuk toch hoe de leerlingen hier met alles lachen, was dat in België ook maar! Na mijn les kreeg ik bezoek van Meneer Udom (werkt voor het Engels Consulaat). Hij kwam met de mededeling dat ik volgende week woensdag, donderdag en vrijdag een trainer zal zijn. Ik werd niet de vraag gesteld of ik dat wel wou doen, maar ze gingen er blijkbaar vanuit dat ik dat zou doen. Raar! Nuja, volgende week zal ik dus Engelse leerkrachten (30 in totaal) moeten bijscholen in didactiek. Ik zal een uurrooster hebben van 20 uur op 3 dagen, wat best wel veel is voor didactiek! Ik kreeg plots een aanval van stress, ik moet nog zoveel doen, mijn basiscompetenties, lessen voorbereiden, RZL afwerken, en dan nog eens deze training voorbereiden. Ja, werk genoeg voor het moment! Ik vond ook dat 20 uur best wel veel is voor wat didactiek, en ik zal eens goed moeten denken over wat ik allemaal zou kunnen geven. Maar, desondanks de nodige stress, voelde ik me toch vereerd en blij zoiets te mogen doen. Want ik denk wel dat ik me achteraf goed zal voelen, omdat er weer enkele leerkrachten zullen bij zijn die toch iets zullen hebben opgestoken van de training, en die technieken hopelijk ook zullen gebruiken in hun eigen lessen! Eenmaal thuis was het weer stilletjes, ik heb een beetje met Fork gespeeld en heb vandaag eens alleen moeten eten.

Ik hoop maar dat het maar voor 1 keertje is, want ik eet echt niet graag alleen! In de avond bereidde ik mijn les voor voor morgen, en was ik weer klaar voor de volgende dag!

Dinsdag 15 Mei

Na een lange rit met de bus kwam ik eindelijk aan in Surin, helaas was dat nog niet het eindpunt van de lange weg. In Surin moest ik nog een andere bus nemen naar Prasat, waar ik zou worden opgehaald door Nok. Toen ik aankwam in Surin had ik nogal eens geluk dat er direct een bus naar Prasat vertrok. Ik voelde direct weer dat ik in de onbewoonde wereld ging terecht komen, want ze vroegen me op de bus iets in het Thais en wisten helemaal niet hoe dat te zeggen in het Engels. Ik zou het me toch niet kunnen voorstellen dat ik maar 1 taal zou kunnen spreken en ik nooit met buitenlanders zou kunnen spreken. Maar ja, wij komen dan ook elke dag in contact met buitenlanders, en dat is hier helaas niet het geval! Na 40 minuutjes arriveerde ik in Prasat, waar ik nog eens 40minuten moest wachten op Nok. Wat was ik blij toen ik eindelijk voor de deur in Khok Yang stond! Helaas wist mijn mamaatje blijkbaar niet dat ik zo vroeg ging thuis komen, dus moesten er nog enorm wat belletjes geplaatst worden vooraleer het hek van ons huis kon opengemaakt worden. Het was rond 8u toen ik eindelijk in mijn kamertje kon. Ik was zo moe dat ik direct mijn bedje in kroop en 2uurtjes sliep. Daarna nam ik een douche en voelde ik me klaar om alweer naar school te gaan. Nok haalde me op en met kriebeltjes in de buik vertrok ik naar mijn schooltje. Eenmaal in school groetten de leerlingen me weer met een grote glimlach, en dat op zich maakte me al enorm blij. Ook de collega’s waren uitbundig toen ze me weer zagen, en Pi Noj moest me natuurlijk weer een dikke knuffel geven. Op school heb ik vandaag nog geen les gegeven, want het zijn nu vooral nog intromomenten. Ik ben dan maar weer de pispaal geworden van mijn collega Pi Na. En met pispaal bedoel ik niks negatiefs hoor. In Thailand is het niet zo dat wanneer je een buis haalt in het middelbaar je niet over kan naar het volgend jaar, hier neem je je buizen gewoon mee. Met als gevolg dat er leerlingen zijn met 10 of 20 buizen en die vakken nooit herdoen. Pi Na had zo dus weer 2 leerlingen die elk 10 buizen hadden en voor haar vak (wiskunde) een 0 hadden behaald (kan je het geloven?). Als straf moesten zij dus weer met mij komen praten in het Engels. Na school gingen we vroeg naar huis, en dat vond ik goed want ik was best wel nog moe. Ik wou dan maar de was toen en kwam tot een positieve constatatie! Mijn mamaatje had plots een volautomatisch wasmachine, en ze was er verdomd fier op. Ik vond het fijn, maar ik mis wel de charme van haar ander toestel! Na de was begon het plots te donderen, bliksemen en fel te regenen. Veel kon ik niet doen, dus ben ik maar vroeg gaan slapen! Fork, Fork, wat heb ik je toch gemist!

Maandag 14 Mei

Vandaag was de allerlaatste dag van mijn ‘vakantie’ in Thailand. Het was daarbij ook nog eens de laatste dag met mijn wederhelft. We besloten vandaag wat ‘lui’ te zijn, maar ook deze keer werd dat voornemen niet nageleefd. Om 7u werden we wakker en kochten we wat ‘brood’ in de 7/11. In de ochtend was het tijd om de bagage te maken, en ik merkte dat ik met dubbel zoveel bagage zat als toen ik naar Bangkok kwam. Typisch… Ik hoop maar dat ik alles mee naar België krijg! Rond de middag gingen we eten in een gezellig restaurantje op Khao San road, dat is heel bekend voor het uitgaansleven. We bestelden (zoals altijd in Azië) samen. In België bestelt iedereen zijn eigen gerecht en wordt er niet gedeeld, tenzij eens een vorkje om te proeven. In Azië is het de gewoonte dat je met 2 dingen besteld die je beiden lust en die dan in het midden van de tafel plaatst. Je eet dan beiden van die gerechten. Ik vind dat altijd heel gezellig. We bestelden spicy papaya salad, want Song is zoals alle Koreanen verzot op spicy, Gordon Bleu en Green curry. Grappige combinaties, maar echt wel overheerlijk! Ohja, en ik nam nog een bananenshake (even om Nele jaloers te maken).

We besloten om in de middag naar een outlet te gaan (Jean Thompson ofzoiets). ‘Niet ver’ zei Song. ‘In Bangkok is alles niet ver!’. Na een uur rijden (wie zei hier niet ver?!) zegt de taxi chauffeur dat we zijn aangekomen. We stonden echt in een straat waar niks te zien was, zelfs geen winkel! We liepen de straat uit, maar zagen niks. We liepen de straat nog eens af, maar zagen nog niks. Uiteindelijk vroegen we aan een meisje of die ons kon helpen, met 2 woorden Engels en vooral veel lichaamsgebaren snapten we uiteindelijk toch wat ze bedoelde. Joepie, we wisten waar we heen moesten gaan, met volle overtuiging marcheerden we naar ons doel. Eenmaal aangekomen bleek ons een grote teleurstelling te wachten, Jean Thompson outlet bleek een groothandelaar te zijn die enkel machines en decoratiemateriaal verkocht. Wat was dat even spijtig! De eerste beste taxi namen we terug naar huis, gelukkig besloot die even de tolweg te nemen en waren we op een half uurtje aan ons hotel. Spijtig van die verloren tijd, maar onderweg hebben we wel weer wat kunnen ‘sightseeën’ omdat we weer nieuwe delen van Bangkok tegen kwamen met hoge gebouwen en toffe uitzichten. We besloten het er nog eens van te nemen en nog eens een Thaise massage te ondergaan. We gaan naar de dichtstbijzijnde massage ‘shop’ en besluiten hier binnen te gaan. Eenmaal binnen keek ik mijn ogen uit, beeld je even in, een kamer de grootte van een klaslokaal. Het lokaal volgepropt met matrassen en ergens daartussen een klein tafeltje dat dient als ‘kassa’. Het deed me wat denken aan een ziekenboeg tijdens de oorlog (al hadden ze daar waarschijnlijk geen matrassen). Ik besloot te gaan voor de schouder- en nekmassage van 1uur en Song ging voor de schouder-, nek- en voetmassage van 1uur en half. We werden direct een broek in de handen gestopt en vermits ik een rok aanhad schoof dat dikke vrouwtje die linnen broek maar meteen over mijn blote billen. We kregen eerst een ‘voetbadje’. Een afwasbakje gevuld met water waarin je je voeten moest zetten. Handdoeken kennen ze daar blijkbaar ook niet, want onze voeten werden afgedroogd met oude kledij! Hahaha, soms moet ik toch echt eens lachen hier in Thailand! Ik werd op een matras met een muffe geur gedropt en een goed gezet meisje komt me masseren. En masseren dat kon ze, met haar hele gewicht duwt ze mijn spieren los, ik voel het nog! Maar echt relaxerend was het niet, want om de 5 seconden liep er een nieuwe klant binnen en werd die ergens op de matrasjes naast ons gelegd. Het leek wel bandwerk! Na een uurtje zat mijn massage erop en moest ik nog een half uurtje op Song wachten. Ik zette me naast de ‘hoop matrassen’ en kreeg een groene thee. Ik besloot nog even de ‘menukaart’ te lezen en kwam tot de constatatie dat er nog een achterkant bleek te zijn. En die achterkant, wel, die was nu net het interessantste! Ik herhaal letterlijk ‘voor vrouwelijke klanten: De mannelijke masseurs kunnen je ook een andere massage geven dan enkel een oliemassage. Indien dit gewenst, vraag dan eerst op voorhand aan de balie. Indien gewenst kan je ook eerst een gewone massage krijgen van de vrouwelijke medewerksters, waarna de mannelijke medewerker het zal overnemen om verder te gaan met de andere massage.’ Las ik dat nu goed? Ik herlas niet 1 maal, maar ik denk dat ik dat 5 keer heb herlezen. Dat vooral omdat het Engels nogal slecht was en ik dus eerst 2 maal moest lezen voor ik verstond wat ze nu eigenlijk bedoelden met een ‘andere massage’. En ik die dacht dat dat alleen voor mannen werd gedaan? Ik zocht tevergeefs naar een prijs, want ik was wel eens benieuwd, maar die stond helaas nergens vermeld. Mijn half uurtje wachttijd werd opeens al plots wat interessanter! En dat was nog niet alles. Ik was gezellig van mijn groene thee aan het nippen toen plots, uit het niets, iemand een dikke wind liet ontsnappen. Ik keek rond, en de masseuses keken rond en ze begonnen allemaal zoals jonge meisjes te giechelen. Haha, die klant die dat heeft laten ontsnappen zal dat geen 2 keer doen, dacht ik. Maar nog geen 5 minuten later ontsnapte er een 2de! Zonder gêne, zonder enige kik. En weer was er gegiechel. Dat is dan weer het nadeel van zo een klaslokaal vol matrassen, enige privacy heb je daar niet echt. Het heeft zijn charmes, maar voor die ene klant natuurlijk ook zijn nadelen! Na onze massage waren we weer helemaal klaar voor ons ‘laatste avondmaal’. Het eten duurde echter zo enorm lang dat we het uiteindelijk hebben naar binnen moeten slokken omdat we bijna moesten vertrekken naar de luchthaven! We gingen nog eerst even douchen en vertrokken dan om 8u naar de luchthaven. Uit de kamer naast ons kwam ineens een schaars geklede Thaise vrouw. Haar topje bestond enkel uit wat pailletten waar je enorm kon doorzien, haar rokje was zo kort dat je bijna alles zag en haar schoenen zo hoog als een meetlat! Haar make-up bestond uit meters poeder en haar haar zat in de war. 2 keer raden wat ze daar was gaan doen! Ik, met mijn vrouwelijke intuïties had dat natuurlijk direct door, maar Song was helemaal niet mee. Hoe overduidelijk kan iets zijn? Met haar cheap geklede outfit en haar afgeleefd gezicht stapte ze bij ons in de lift. Tijd genoeg dus om haar nog even te inspecteren. Ik met mijn hoog verbeeldingsvermogen vind dan ook alles interessant en ik vroeg me meteen af hoe het moet zijn om zulk leven te leiden. Na onze ‘encounter’ met een real life hooker namen we de taxi naar de luchthaven, ik heb er gelukkig nog 100 bath afgeprutst. Dat heb ik hier wel geleerd in Thailand, afdingen! Maar dat doe ik waarschijnlijk ook al omdat ik weet wat de echte prijzen zijn en omdat ik nu weet wat ze erbij foefelen omdat je buitenlanders bent. Na 40 minuten kwamen we aan in de luchthaven en ons afscheid duurde niet lang, want Song moest nog wat gaan tax free shoppen voor iemand thuis. Deze keer was het een minder moeilijk afscheid dan vorige keer, en dat vooral omdat we weten dat het nu weer maar 2 maandjes duurt vooraleer we elkaar terug zien! Ik nam de taxi naar Mo Chit 2, waar ik mijn bus zou nemen naar Surin. Helaas had ik enkel briefjes van 1000 bath op zak en reed de taxi chauffeur dan maar een eindje om naar de dichtstbijzijnde 7/11 om mijn briefje te gaan wisselen. In Mo Chit 2 werd ik letterlijk uit de taxi gegooid. Ik liep binnen in de terminal en wist ineens niet wat doen. Alles daar was in het Thais, geen enkel woordje Engels. Ook mijn ticket had geen Engels, dus het beloofde nog een heuse zoektocht te worden. Er waren meer dan 70 gates, dus ik kon ze onmogelijk allemaal een voor een aflopen. Uiteindelijk besloot ik het maar aan iemand te vragen, gelukkig kon die nog wijzen! Zo werd ik doorgestuurd naar de ‘balie’ van Nakhonchai Air die me wist te zeggen dat mijn bus zou vertrekken op gate 15. Na een uur en kwartier wachten begaf ik me naar beneden, waar gate 15 zich bevond. Het opmerkelijke was dat in deze bus terminal geen enkele buitenlander te zien was, buiten ik dan natuurlijk! Mijn bus zou vertrekken om 23.25, maar toen het 23.25 was bleven er maar andere bussen van Nakhonchai air toestromen en vertrekken. Ik werd een beetje ongerust toen het plots al kwart voor 12 was en mijn bus er nog niet was, had ik hem gemist, had ik me aan de verkeerde gate gezet? Om 10 voor 12 kwam mijn bus alsnog toe, de meerderheid van de mensen zaten er al in, waarschijnlijk kwamen die van een andere terminal. Mijn zitje was, zoals zelf gekozen, weer aan het raam, dan heb ik iets om mijn hoofd tegen te leunen. Helaas was mijn zitje naast een vrouw die nogal scheef haar benen legde en met haar achterwerk onder de leuning door tegen mij zat te porren. Al bij al was ik klaar voor de ellelange rit naar Surin, en zo zat mijn vakantie er dus helemaal op!

Zondag 13 Mei

Wat was het weer vroeg vandaag, om half 6 moesten we opstaan want vandaag hadden we weer een drukke dag voor de boeg! Om 7u werden we opgehaald in de inkomsthal van ons hotel, met een mini van werden we zoals vorige keer naar een andere plaats gebracht waar er nieuwe mensen opstapten. De eerst stop was een kerkhof van de 2de wereldoorlog. Voor mij niet zo heel interessant, want ik heb het niet zo voor de geschiedenis van oorlogen (behalve dan die van Noord en Zuid-Korea en Amerika).

We bleven daar gelukkig niet al te lang en vervolgden onze tour naar de river kwai bridge. Blijkbaar een heel belangrijke brug in de geschiedenis van Thailand. Deze werd gemaakt in de 2e wereldoorlog door krijgsgevangenen. Voor meer informatie over de brug bekijk je maar eens de Franse speelfilm ‘the bridge on the River Kwai’. De brug was interessant om te zien omdat die je echt nog het gevoel van ‘authenticiteit’ gaf. Je kon eroverheen wandelen, en ook al vond ik het enorm griezelig, ik deed het toch. Je denkt misschien, wat raar dat ze dat griezelig vindt, maar wanneer je de brug over wandelt stap je over oude stukken ijzer die wat aan elkaar gelast zijn. Tussen de lappen ijzer door kan je de diepte in zien. Niet echt een amusement wanneer je hoogtevrees hebt.

20 minuutjes na de wandeling over de brug namen we de boemeltrein om eindelijk eens die Birma spoorlijn te zien (die ook helemaal gebouwd is dor krijgsgevangenen van Japan).

Een van de bekendste plekken op die Birma spoorlijn is de zogenaamde ‘hellfire pass’. Ze noemen dit de hellfire pass omdat het een passage is van 1200 meter lengte en 5 meter breedte die door een berg heengaat. Hellfire staat natuurlijk voor de erbarmelijke omstandigheden waarin de krijgsgevangenen de passage hebben moeten uithakken. De rit duurde ongeveer 1uur en half en nam ons van platteland naar bergachtige gebieden. Je denkt vast dat een ritje met een boemeltrein niet de moeite is, maar dan heb je het deze keer toch echt fout! De trein zwiept en springt over de sporen heen, alles kraakt en alles piept. De zitjes zijn nog helemaal in het hout en je voelt ook hier weer de authenticiteit. Al moet ik zeggen dat ik de authenticiteit ook ‘gevoeld’ heb! Na een sprongetje van de trein over het spoor schoof ineens het bankje van de ijzeren houder en viel ik dus met bank en al op de grond. Grappige situatie, maar wel een enorme blauwe plek achteraf!

Na onze rit met de trein namen ze ons eerst mee te eten, bij ons zaten er 3 Koreanen en 2 Spanjaarden. Het was leuk te merken dat het Spaans koppeltje duidelijk nog nooit Thais had gegeten, want bij elk gerecht vroegen ze wat het was. Ik was duidelijk de ‘kenner’, best te verstaan na 3 maanden Thailand! Na onze overheerlijke lunch mochten we een ‘bamboo rafting’ rit doen, de schoenen moesten uit omdat de voetjes nat werden. Onvoorstelbaar hoe je met 7 man op zo een bamboe vlootje kruipt en het toch mooi blijft drijven. Het ritje duurde maar 20 minuten, maar het was wel enorm relaxerend. Aan de kant waren er een groepje jongens aan het zwemmen, in de bomen aan het kruipen en er dan uit aan het springen het water in. Het leek me super tof, ik wou dat ik ook nog eens jong was en hier mijn jeugd even kon overdoen. Maar ik ben toch blij dat ik in onze generatie ben opgegroeid, waar we nog veel buiten speelde, en niet in deze generatie, waar ze allemaal achter de computer zitten! Op ons vlootje heb ik even moeten lachen. De Koreanen vroegen iets aan mij en Song in het Engels, wij antwoorden natuurlijk in het Koreaans en zij verschoten zich een bult. Ze hadden niet verwacht dat Song Koreaans sprak, grappig toch?

Ons ritje duurde helaas niet lang, maar er stond al iets veel beters op ons te wachten… een ritje op een olifant. Of beter, een ‘trektocht’ op een olifant. Ik werd op een olifant geduwd met Song en nog een Japans oud mannetje.

Het zitje zat echt zo enorm raar en scheef dat ik echt niet comfortabel zat, ik kreeg het gevoel alsof ik elk moment van die olifant zou kunnen vallen. De andere olifantjes voelden dat wij bananen bijhadden en zochten met hun slurf mijn hele lijf af op zoek naar die banaan. Raar gevoel hoor, die olifantenhuid! Ook deze rit duurde 20minuten en was best wel ‘beestig’!

Helaas was dit het einde van onze tour vandaag en zat er weer een lange rit (2u en half) voor de boeg. Gelukkig zijn we dat hier in Thailand wel al zo gewoon! We kwamen aan bij ons in het hotel om 7u, we besloten ergens iets lekker te gaan eten, want we verbleven in de toeristische straat. Ik noem het ‘de farangwijk’. Met een lekker Thais biertje (ja, thais bier valt best goed mee), een vullende maaltijd en een mooi persoon was mijn avond weer goed. En zo kon ik met een goed geweten mijn dag weer afsluiten, wetende dat morgen helaas weer de laatste dag samen is!

Zaterdag 12 Mei

Met een te korte nacht achter de rug stonden we op om 7u omdat we zoveel mogelijk uit onze 3 dagen wouden halen. S ’Morgens zijn we eerst even gaan ontbijten in een gezellig Japans bakkertje, daarna zijn we naar een Koreaans toeristenbureau gegaan waar we enkele tickets moeten gaan afhalen voor vanavond en onze trip van morgen. Ik verklap natuurlijk nog niet van wat! Direct daarna waren we klaar voor onze Thaise massage die 2 uur duurde.

Wat deed dat weeral overweldigend deugd! Af en toe is het wel even de adem inhouden wanneer ze weer ergens een drukpunt hebben gevonden en daar dan enorm hard op duwen. Maar wat mij het meeste kan bekoren tijdens die massages is de massage van de rug. Ze zetten je hand dan achteraan je nek en trekken op een of andere manier aan je zodat je je hele rug hoort kraken. En het is voor dat gekraak dat ik naar een massage ga! Het was natuurlijk al middag toen de massage gedaan was, dus zijn we in Siam iets typisch Thais gaan eten. Ik neem geen genoegen meer met Westers voedsel, het proeft al veel te vet! We namen dus papaya salade (jaja, de spicy versie), groene curry en rijst met omelet (op zn thais).

Heerlijk, al moet ik zeggen dat het eten dat wij in Surin eten toch meer smaakt, misschien omdat we die smaken nu zo gewoon zijn, of omdat dat echt plattelands voedsel is? Na onze lekkere lunch zijn we even vlug gaan shoppen, want ook deze keer moesten er souvenirs gekocht worden voor vrienden in Korea. En ikzelf wou nog even de grote boekenwinkel in Siam bezoeken waar een overvloed aan Engelse boeken ligt! Het was helaas al erg laat toen dat allemaal gedaan was, en we moesten vlug naar ons hotel om ons te gaan klaarmaken voor ons romantisch diner! En een diner dat was het zeker! Ik werd meegenomen naar de rivier die door Bangkok stroomt. Er werd ons een bloem opgespeld en een foto werd van ons gemaakt. We moesten nog een uurtje wachten, dus trakteerde ik op een cocktail in een van de gezellige barretjes aan het water. Ik nam een mai tai, wat letterlijk betekent ‘niet thais’.

Toen het tijd was gingen we ‘boarden’, we namen het kleine trapje naar de cruise. Binnenin de cruise namen we de trap naar boven, waar tafeltjes mooi gedekt stonden. Het was natuurlijk helemaal af! Het uitzicht was adembenemend, de lichtjes van de hoge gebouwen die je voorbij vaart, de frisse wind op je snoet, het heerlijke buffet, en last but not least, het prettige gezelschap! Een diner om nooit te vergeten! Na 2u varen en eten waren we natuurlijk doodop, dus zijn we na deze zalige avond maar direct gaan slapen, want morgen moeten we er alweer uit om half 6!