zondag 30 September 2012

Zondag, rustdag. Met een weeral korte nacht stond ik op om 7u, want mijn zus zou hier om 8u aankomen. Haar kennende wist ik dat dat wel wat later kon worden, dus bleef ik nog een half uurtje liggen. Maar een half uurtje later, bleek ineens 2u later te zijn, zo kennen we ze weer, ons Nok! ;) Vermits ze nog niet had ontbeten gingen we dan naar the bowl. Ze vertelde me dat het voelde alsof ik nooit weg was geweest, al voelde ik het nu wel wat anders aan. Toen ik vertrok  de laatste keer waren Nok en ik 2 handen op 1 buik. Ook al hoorde ik ze daarna nog elke dag, ik voelde toch weer wat ‘afstand’ deze ochtend. Niet in de slechte zin, gewoon weer dat je moet aftasten. Na haar brunch zijn we direct iets spannends gaan doen, we zijn mijn nieuw appartement gaan bekijken. Dat wou ik het liefst met Nok doen omdat zij goed Engels kan, en me dus van alles op de hoogte kan stellen. We kwamen aan in een zeer mooie straat met allemaal weelderige bloemen aan de zijkant. Ik voelde me direct op reis, maar ik had ook door dat dit duidelijk een straat was voor de ‘rijke’. We reden op een oprit van een immens grote villa, en ik kon mijn ogen maar niet afwenden van dit kot. Wat een schitterend huis, maar ik zou het zelf toch niet willen kuisen! Achter deze villa stonden 2 grote gebouwen die bestonden uit appartementen. De vrouw toonde ons direct het appartement waar net iemand uit verhuisd was. Wat me opviel was dat het appartement niet echt heel groot is, maar het heeft echt wel alles. Een microgolf, een super grote kast (voor de zovele kledij die ik bijheb), een flat screen, satelliet tv met Engelse kanalen, een koelkast, tafel,… Ik was direct verkocht, ik zag mezelf hier wel al vertoeven, en ook Nok keurde het direct goed. Ze vertelde me achteraf dat ze maar al te graag dikwijls zal willen binnen springen, waar ik zeker geen bezwaren tegen heb! Wat me ook direct opviel was de rust. Ik voelde me direct weer helemaal op mijn gemak, en dat op slechts 1 kilometer van het centrum! Wat moet je nog meer hebben? Een zwembad misschien? Ohja, ook dat is inbegrepen. De huurbaas heeft een zwembad in zijn tuin, en daar mogen we ook lekker in gaan plonsen. We maakten direct een deal dat ik 1 november mag verhuizen. Het zou ook vroeger gekund hebben, maar ik vind het beter zo omdat ik dan al een week en half heb kunnen lesgeven en de buurt en school dan zowat ken. Ohja, mijn nieuw stulpje ligt ook maar 1 kilometer van mijn school, perfect toch?

 

Met een goed humeur gingen we dan wat shoppen aan Rajabhat university. Daar hebben ze elk weekend een klein marktje waar ze kledij verkopen. Ik was nog wat op zoek naar kledij om in les te geven, want nonnekledij had ik niet bepaald mee! Ik heb 2 bloesjes gekocht, een rok, een kleedje en 3 riemen. Je raadt nooit wat ik hiervoor heb betaald! 25€ en daar zat dan nog een kleedje voor Nok bij ook. Onvoorstelbaar, toch? Mijn dag kon al niet meer stuk, zo zou ik elk weekend wel kunnen shoppen, hihihi!

Het was ondertussen al 2u s ’middags, dus hadden we nog tijd zat om samen vanalles te doen. We besloten voor een thaise massage te gaan, maar eenmaal aangekomen bleek die zaak al gesloten te zijn. We zijn dan maar gaan bowlen. En herinner je nog het verhaal van de laatste keer? Mijn laatste weekend vooraleer ik terug naar België keerde ging ik ook bowlen met Nok, het vreemde was toen dat onze techniek steeds mankeerde waardoor we lang moesten wachten vooraleer de kegels daar terug stonden. Alle andere banen hadden geen problemen, enkel die van ons. Wel, vandaag hadden we weer hetzelfde probleem, en ook alle andere banen gingen vlotjes. We konden het niet geloven, waarom overkomt dit ons elke keer?

We hebben het dan maar bij 1 spelletje gehouden, en begaven ons naar andere oorden. Nok wou me nog een park tonen dat dicht bij mijn nieuw appartement ligt, er was daar net een of andere wedstrijd bezig, dus het was redelijk druk. We huurden 2 roze fietsjes voor een halve euro en deden een klein fietstochtje. Zaaaalig, lang geleden dat ik me nog zo rustig en relaxed had gevoeld! We besloten ergens te stoppen en daar onder een prieeltje wat te tetteren. Het zou de perfecte plaats zijn voor koppeltjes! We tetterden zo lang dat we plots een zonsondergang zagen. Het is echt leuk om iemand te hebben waar het hier zo goed mee klikt! Na de zonsondergang reden we nog een toertje, met een lekker fris windje in de haren.

Vermits ik nog niet had geluncht had ik toch wel wat honger, dus gingen we nog eens grillen in de grillbar waar we altijd naartoe gingen. Je raadt het nooit! Die grillbar die altijd vol zat was gesloten, weg! Sam en Nele zullen het niet graag horen ;) Gelukkig hadden we onderweg iets anders gezien dat er ook wel leuk uitzag. Het was een ander grillrestaurant (waar je niet à volonté kon eten), maar dat een tweede verdieping had dat uitkeek over de straat. Lekker eten, een mooi uitzicht, leuk gezelschap, meer hoef ik echt niet te hebben! Ook Nok genoot er met volle teugen van, want ze kon niet stoppen met glimlachen!

Om half 8 moesten we helaas P’Pat ophalen in Surin, dus zat onze tijd er bijna op. De tijd vandaag ging weeral veel te snel. Eenmaal thuis heb ik nog even gebabbeld met de dochter des huize en haar nicht. En dan bedje in, met een glimlach op het gezicht en een warm gevoel in het hart. Waren alle dagen maar zo ;) Maar morgen heb ik ook weer leuke plannen, ik kijk er dus al naar uit! Jullie ook?

Zaterdag 29 September 2012

Om 8u ben ik opgestaan deze ochtend, met weeral een nacht met enorm weinig slaap. De hond hier, Judy, zit de hele dag en nacht vastgebonden aan een paal. Elke keer ik ernaar kijk bedenk ik me dat zo’n grote hond toch wel wat vrijheid moet krijgen, anders wordt zo’n beest depressief. En dat is hij blijkbaar wel, want de hele nacht heeft hij zitten janken. Deze ochtend gingen we op stap, met ‘we’ bedoel ik dan het omaatje, p’bong (de zoon van het gezin), Nong pibom (de dochter van het gezin) en nong nam khing (de nicht). Met een enorm oude pick-up reden we naar Surin city, daar parkeerde nong nam khing zich, zoals elke thai, in een erg miniem plaatsje. Het blijft me verbazen hoe dicht die durven rijden en hoe ze nooit iets raken! Al moet ik zeggen dat ze toch ook 5 keer naar achter moest rijden vooraleer ze deftig geparkeerd stond. Ze namen me mee naar een ‘green market’, en die naam heeft echt wel een betekenis. Het is een marktje die enkel zaterdagochtend gehouden wordt en waar je zoals op alle andere marktjes allerlei kan kopen zoals eten, kledij, drinken,… Waarom noemt dit nu de green market? Wel, wanneer je hier iets koopt, een vis bijvoorbeeld, dan wordt die gewikkeld in de bladeren van een bananenboom en niet in papier en plastic zakken. Ook worden er hier veel voedingsmiddelen verkocht die ecologischer verpakt zijn en langer kunnen vers gehouden worden. Wat me vooral opviel was dat de meeste dingen in de grote groene bladeren zaten van de bananenbomen, en dat gaf wel iets exotisch. Ik vond het zeer fijn dat ze me hier naartoe namen, omdat ik nu enorm met P’Bong kon babbelen (die in Schotland heeft gestudeerd) en hij me nu vanalles kon uitleggen over alle producten die daar te koop lagen. Ik probeerde zoveel mogelijk te onthouden, want later zal ik zelf inkopen moeten doen! We kwamen aan een kraampje waar ze ‘herbal water’ verkochten, ik wist helemaal niet wat ze daarmee bedoelden. Het was eigenlijk een drankje dat bestond uit water en daar een kruid aan toegevoegd. Nieuwsgierig als ik ben, wou ik dat toch eens uitproberen. Ze vulden een klein zakje vol met ijs en goten daar het mengseltje over, staken er een rietje in en voila, dat was mijn verfrissend drankje. Volgens P’Bong zou het goed zijn voor de vertering. Ik moet eerlijk zijn, dit drankje was enoooorm lekker! Het smaakte een beetje zoet, maar net niet zoet genoeg om een droge mond te krijgen, het verfriste daarnaast ook nog eens enorm zodat mijn lichaam even stopte met zweten. Ja, dit is een drankje dat ik in de toekomst wel nog eens zal kopen! Eenmaal thuis aangekomen, hadden we een berg met zakjes. Volgens de thaise cultuur moest ik van het omaatje direct al proeven van alle lekkernij. Ik waagde me aan ‘khao tom pat’ (in andere regio’s noemen ze het khao tom mud). Het was iets rond dat ook weer was gewikkeld in een bananenblad. Ik draaide het open en het leek sticky rice, klevende rijst, te zijn. P’Bong legde me uit dat het klevende rijst was dat werd gemengd met kokosmelk, daarna werd er binnenin nog een banaan ingestoken. Het was zelfs nog een beetje warm, en ook dit was overheerlijk. Ik had het eerlijk gezegd iets zoeter verwacht, en net daarom kon het me zo bekoren.

 

 Het gezin hier maakte zich daarna klaar voor een trip naar de andere provincie Korat, ze gingen daar wat familie bezoeken. Ik heb dan maar de was gedaan, en wat tv gekeken. Erg veel heb ik daarna niet meer gedaan, maar zo erg vond ik dat vandaag niet, want morgen zou ik de hele dag niet thuis zijn. En daarover vertel ik u…. morgen ;)

 

 

Vrijdag 28 September 2012

Ook vandaag stond ik weer op om 6u, al was ik deze ochtend echt wel een wrak. Ik had enorm weinig geslapen! Maar achteraf gezien bleek dat niet zo erg te zijn, want eenmaal aangekomen op de training bleek de training niet door te gaan. En dat omdat vandaag de 2 vice presidenten van deze organisatie op pensioen zouden gaan en er dus nog heel wat voorbereidingen moesten worden getroffen. Ergens wat ik wel wat teleurgesteld natuurlijk, want ik geef wel heel graag les! Maar, er was nog een toffe manier om mijn tijd te verdrijven, Udom nam me mee naar een plaats in Surin waar ik nog nooit in mijn leven van had gehoord. Udom vroeg of mijn zus Nok me nog nooit naar zo’n plaatsen had meegebracht, waarop hij dan zei: ‘Phee Nok know only restaurant where good food!’. Ik barstte in lachen uit, want zo is ze wel, hihihihi. Hij nam me dus eerst mee naar de enigste berg in Surin, ik wist helemaal niet dat er een berg is in Surin! We kochten zo een typisch offer om te bidden, dat bestaat uit een paar wierrookstokjes aan elkaar vastgebonden met daar een kaarsje tegen gedrukt, zodat de wierook blijft branden. We moesten eerst een aantal treden omhoog stappen, en ondertussen elke bel aan de zijkant aanraken zodat elke bel een geluid meebracht. Het was mooi om te horen, omdat elke bel een ander geluid gaf. Ook had ik hier het gevoel alsof ik ergens helemaal anders was, en niet in Surin, het gaf me direct rust. Eenmaal bovenaan zag ik de grootste Boeddha van Surin, en daar moesten we even bidden.

Het uitzicht boven op de berg was ook wel mooi omdat het enigste wat je zag groene rijstvelden waren, kilometers en kilometers ver. Ik hoop dat ik hier later nog eens terug kan komen, want het is de perfecte plaats om lekker te picknicken en even te relaxen. Daarna reden we door naar het museum van Surin, daar kun je zowat alles te weten komen over de geschiedenis van Surin. De inkom was gratis, wat me verwonderde, dat zouden ze in België ook eens mogen doen, hihi. Het museum was niet om te zeggen spectaculair, maar ik ben toch wel weer wat te weten gekomen over het leven in Surin. In het museum stonden ook enkele traditionele huisjes van vroeger. Dit was wel mooi om zien, want Udom vertelde me dan ook hoe alle werd gemaakt. Na dit bezoekje was het al middag, dus zijn we naar Surin doorgereden en hebben daar iets gegeten in ‘the bowl’. Ook dit voelde weer heel familiair, want hier kwamen Sam, Nele en ik vaak. Er was nog niks veranderd, alleen het personeel. Ik wist nog vanbuiten welk nummertje van de menukaart ik het liefst at, dus heb ik dat ook deze keer besteld. Na onze lunch was het tijd om weer naar huis te gaan, maar we stonden voor een gesloten poort, want het omaatje (khun yai) was blijkbaar niet thuis. Gelukkig was het niet al te lang wachten vooraleer de gastvrouw thuiskwam, en mocht ik in udom’s auto wachten. Toen de gastvrouw aankwam ontmoette ik eindelijk haar zoon ook. Die zat tot vandaag in Bangkok. Ik was enorm blij toen hij aankwam, want hij heeft in Schotland gestudeerd en kan dus enorm goed Engels. Het duurde dus ook niet al te lang vooraleer we goed aan het babbelen sloegen. Uiteindelijk bleek het ook heel handig te zijn, want toen het omaatje later thuis kwam kon hij alles vertalen wat ze zei, en dat was ineens de eerste keer dat ik haar kon verstaan. Ik voelde me opslag rustig binnenin en voelde me plots enorm op mn gemak. Na het gezellige avondeten ben ik dan boven wat gaan vertoeven en ben ik maar eens vroeg gaan slapen, want daar had ik wel wat nood aan.

Donderdag 27 September 2012

Deze ochtend moest ik opstaan om 6u, want om 7u zou Mister Udom mij hier thuis komen ophalen. Om 20na 7 stond hij hier met zijn grote pick-up en begonnen we aan de route naar Prasat, iets meer dan 30kilometers hier vandaan. Om iets na 8 waren we in Prasat, dat was natuurlijk nog veel te vroeg, dus hebben we daar ontbeten. Rijst met varkensvlees en holy basil, het is grappig hoe je niet meer opkijkt naar dit soort ontbijt, het is wonderbaarlijk hoe snel je je weer aanpast aan deze gewoonte. Na het ontbijt gingen we naar Udom’s office, daar zou ik 2 dagen training geven aan de collega’s van Udom. Toen ik binnenwandelde voelde het alsof ik nooit weg was geweest, alsof ik geen 3 maanden in België heb gezeten. Alle herinneringen van mijn vorige trainingen hier met mijn zus Nok kwamen weer naar boven, het bracht spontaan een glimlach op mijn gezicht. Onze training was voorzien voor om 9u, maar ook deze keer liep dat weer uit tot 20 na 9, ook hier kijk ik niet meer van op, al zal het toch geen gewoonte zijn die ik ga overnemen ;) . Het eerste deel van de training gaf Udom, hij had wat filmpjes voorzien waarin een foto stond en het Engelse woord eronder geschreven stond, de collega’s moesten dan het woord achterna zeggen. Dan werd dat filmpje herhaald, maar zonder het Engelse woord eronder, en moesten zij zelf het woord zeggen. Het viel me op dat de woorden die ze nog niet kenden, dat ze die bij de herhaling niet meer wisten. Udom ging dan al verder naar het volgende filmpje, terwijl ze eigenlijk dat nieuwe woord duidelijk nog niet kenden. Dan was het aan mij, en het eerste deel van de training ging ik nog wat introductie spelletjes doen, zodat ik de mensen wat leerde kennen en zij mij ook. Het verwonderde mij dat de overgrote meerderheid van deze mensen weeral moeilijkheden hadden met het vormen van zinnen, wetende dat deze mensen werken voor het ‘Surin educational service Area Office’. Om 12u moest onze training echter al stop gezet worden, omdat de werknemers nog voorbereidingen moesten treffen voor een of andere ceremonie.

Veel van mijn voorbereidingen had ik dus niet kunnen gebruiken, Udom heeft me dan maar na de lunch wat gegidst in Prasat. Hij bracht me naar een school dat ook gesponsord wordt door Fund Isaan. Daar zag ik plots de Engelse leerkracht, die ik nog herkende van mijn training. Het was leuk om direct een bekend gezicht te zien. Ook zij herkende me nog en ze zei me direct dat ze al enkele van mijn activiteiten uit de training had gebruikt. Ze vroegen me om hier een lesje in het Engels te geven, en die les ging 5minuten later al beginnen. Echt handig is dat niet, zo zonder enige voorbereiding en werkblaadjes iets uit je duim kunnen zuigen. Gelukkig zaten er wel nog wat activiteiten in mijn hoofd die ik dan met hen heb gedaan. Maar achteraf voel je je daar toch niet zo super over hoor, ja, ik en de leerlingen hadden veel plezier en ze hebben wat Engels moeten gebruiken en spreken (waarschijnlijk al veel meer dan in een les van een Thaise leerkracht), maar ik dacht dat ze met deze kostbare tijd veel betere dingen zouden kunnen doen, dingen waarmee ze zoveel zouden kunnen leren. Maar daar mag ik natuurlijk niet bij blijven stilstaan, want ikzelf kon er niks aan veranderen. Daarna heeft Udom me nog wat rondgetoerd in Prasat, hij toonde me ‘the office’ van Fund Isaan. Voor diegene die Fund Isaan nog niet kennen, dat is de organisatie waarmee ik vorige keer naar Thailand ben gegaan. Rond 3u stonden we bij Udom thuis, daar moest ik nog enkele uren alleen doorbrengen, want hij moest terug naar zijn kantoor. Gelukkig heb ik altijd mijn boeken bij op mijn gsm, zodat ik ook deze tijd relaxed kon doorbrengen. Rond 6u s ’avonds kwam Gino mij ophalen. Gino is diegene die ‘the office’ van Fund Isaan hier openhoudt en ook van België komt. Hij bracht zijn Thaise medewerkster mee en onderweg pikten we nog een vriendin daarvan op. Samen gingen we naar Surin om daar te dineren. Het was fijn om nog eens buiten te zijn en bij iemand te zijn die je volledig kan verstaan. Ik denk dat ook hij ervan heeft genoten. Ook vond ik het fijn omdat ik nog eens iets nieuws zag in Surin, een mooi restaurantje waar ik zeker nog zal terug naar komen ‘Green terrace coffee and restaurant’. Iets na 10 stond ik weer voor Udom’s deur, want daar zou ik blijven overnachten omdat ik de volgende dag nog in Prasat moest zijn voor de training. Omdat dit nogal ver is van Surin, nodigde hij me uit om bij zijn gezin te verblijven die nacht. Met een goed humeur en een glimlach trotseerde ik de nacht in een weeral onbekend huis.

Woensdag 26 September 2012

Deze ochtend ben ik opgestaan om 6u. Ik mag met veel fierheid zeggen dat ik tot vandaag nog altijd geen jetlag heb, en ik ben er dus zeker van dat die ook niet meer zal komen. Om 7u20 vertrokken mijn gastvrouw en ik naar het ziekenhuis, maar eerst moest ze nog een kleine tussenstop maken op mijn nieuwe school omdat ze haar handtekening daar nog moest zetten. Dat is best wel raar hoor in Thailand, om 8u moeten alle leerkrachten hun handtekening zetten zodat er voortdurend kan gecontroleerd worden of de leerkracht wel aanwezig was op school. Zoals je weet omzeilen de Thai alles, en paraferen ze dus gewoon en zijn ze nadien weg. Ook vandaag was dat het geval. Het deed wel raar om eindelijk op mijn nieuwe school te komen, al heb ik niet zo heel veel gezien. Het is een school met 1500 leerlingen en ongeveer 70 leerkrachten, heel wat anders dan Saikaew natuurlijk. Ik wist dan ook direct dat ik Saikaew enorm hard ga missen, en dat het moeilijk zal zijn om mijn tijd in Saikaew te overtreffen! Na het paraferen nam ze mij mee naar het militair hospitaal(tje) waar ik 2u heb moeten wachten. Gelukkig heb ik altijd mijn boeken bij de hand, zodat ook die tijd weer wat vlotter verliep. Daarna zette ze mij af bij Rajabhat university. Het deed enorm fijn om daar terug te rijden, ik zag ineens weer flitsen van herinneringen met Sam en Nele op ons fietsje. Daar op het hoekje waar wij altijd onze fietsjes vastbonden, daar stond P’Eve op mij te wachten. Ze nam me mee naar haar klas, matteyom 1, het 1e middelbaar dus. Je vindt het vast raar dat ik tijdens mijn vrije tijd en vakantie nog wat naar school ga en andere leerkrachten ga assisteren, maar ik ben nu eenmaal in een klaslokaal! Het was een zeer klein klasje qua thaise norm, ongeveer 15 studenten. Ohja, om even terug te komen op de vraag van Mevrouw Vancauteren ‘waar steken ze de mensen met een handicap?’. Vandaag zat er dus een mongools leerlingetje bij in de klas. Haar praten ging echt niet, maar het was een schat van een kind! P’Eve begon om 20 na 10 aan haar les, die eigenlijk al om 10u begint. Deze keer was dat voor mij geen aanpassen meer, dat zijn we ondertussen al zo gewoon. En dan begon het, ik was al versteld dat P’Eve daadwerkelijk iets had voorbereid. Sam en Nele weten net zoals ik dat P’Eve nogal aan de luie kant is en ik had eigenlijk verwacht dat ze aan mij zou vragen wat ze zou moeten geven. Ze had zelfs een spelletje voorzien! Ik stond ervan te kijken, misschien is ze dan toch echt een betere leerkracht bij kinderen dan bij volwassenen. Al duurde mijn goede indruk niet lang, want ze wou de les beginnen met het spel. Een soort kaartjes, op de ene stapel kaartjes stonden mensen en op de andere stapel kaartjes stonden beschrijvingen van die mensen. Best wel iets fijn om te gebruiken… als de leerlingen de juiste woordenschat al gezien hebben allesinds. Ik vroeg aan P’Eve of de leerlingen die woorden wel al kenden, ze kwam even echt uit de lucht gevallen. Is dat niet zowat de basis van didactiek? Eerst de woorden kennen vooraleer je spelletjes speelt? Met een beetje help van mij heeft ze dan toch eerst wat woordenschat op bord geschreven. Daarna hebben we het spelletje gespeeld. Het viel me op hoe lui de leerlingen al waren, het was nog maar 10u. Maar ik wist direct waarom natuurlijk, bereid je je les niet voor, dan liggen de leerlingen te slapen want die voelen ook dat je dan niet zeker in je schoenen staat. Ik heb het dan even van P’Eve overgenomen en ben bij de leerlingen apart wat vragen gaan stellen met die kaartjes, vraagjes zodat zij de nieuwe woordenschat moesten gebruiken. Ze waren wel wat zenuwachtig omdat ze dat niet gewoon zijn, maar na een duim en een ‘very good’ van teacher Sally stralen de leerlingen en krijgen ze weer een boost van zelfvertrouwen. Heerlijk toch die kindertjes! Na de les liepen we nog even door de lagere school, het stormde daar van allemaal kleine thaise poppemiekes. Je zou er zo eentje uit willen pikken en mee naar huis nemen! Daar wachtten we dan op mijn gastvrouw, die mij terug ging komen ophalen. P’Eve vroeg direct of ik zin had om morgen alweer terug te komen, maar morgen en overmorgen ben ik al bezet. Ik heb dan afgesproken dat ik zeker volgende week terug kom, want dat ook ik ervan genoten heb. ‘you are a busy girl’ kreeg ik als antwoord. Liever busy dan lui, want daar kan je niks van leren! Met mijn gastvrouw ben ik dan even wat noodles gaan eten en daarna gaf ze me een lift naar huis. Thuis ben ik direct beginnen werken aan mijn voorbereidingen voor mijn training morgen. Ik had op slag alweer wat stress, want 2 dagen training steekt wel wat voorbereiding in, en dat kan je niet zomaar op een halve dag. Na enkele uren was gelukkig toch mijn eerst dag gevuld. Na het eten hielp ik nog even mijn thais mamaatje en daarna vroeg ik wat het verschil was tussen ณ en น , want die worden blijkbaar beiden uitgesproken als een ‘n’. Ik ben er niet veel wijzer uit geworden, want ze kon het in het Engels niet echt uitleggen. Voila, nu weet ik weer wat ik dit weekend aan mijn zusje Nok moet vragen, die zal me vast een heel uitgebreid antwoord kunnen geven. Ik voel stelselmatig aan dat ik toch al enkele dingen in het thais kan lezen, als ik me er in mijn vrije tijd nog wat op toespits, dan kan ik in geen tijd ook thais leren. Mijn gastvrouw heeft me dan ook nog geleerd hoe ik juist een ‘wai’ (groet) moet doen, dat had ik hier nog niet echt deftig geleerd en eigenlijk is dit best wel belangrijk. Als de persoon heel oud is, dan moet je zien dat wanneer je ‘wait’, dat je duimen net onder je neus komen en je vingers net je voorhoofd niet raken, je buigt dan ook een 45 graden. Wanneer de persoon ongeveer jouw leeftijd heeft, dan moet je zien dat de bovenkant van je duimen onderaan je kin komen en de tippen van je vingers ter hoogte van je neus, hierbij buig je maar 10 graden. Zo zie je maar weer dat je toch elke keer weer iets nieuws kan bijleren, en dat vind ik nu net het leuke aan het leven in een ander land. Met dat leuke gevoel trotseerde ik dan maar weer de zwoele nacht, vol onweders, muggen en met veel gezweet. hier een fotootje getrokken met mijn gsm door mijn raam:

Dinsdag 25 september 2012

De derde dag in Surin, en hopelijk de laatste dag zonder plannen. Deze ochtend ontbeet ik met het omaatje, die weer de hele tijd tegen mij in het thais bezig was en waar ik dus niks op terug kon zeggen. Soms is dat wel vervelend hoor, maar dan doe ik zoals de Thai dat doen, gewoon glimlachen. Na mijn ontbijt probeerde ik het internet nog eens, en wat een wonder, het werkte! Al moet ik er wel bijzeggen dat het nog altijd thais internet blijft en dus voortdurend wegvalt. Ik voelde me zoals een klein kind, enorm blij met iets heel stoms. Maar het brak mijn dag toch wat, zo eens wat mailtjes te kunnen lezen en wat met mensen te kunnen babbelen. De rest van de dag heb ik ook weer niet al te veel gedaan, en nu werd ik het wel wat beu, dus besloot ik P’Eve op te bellen. Die had me eens gevraagd of ik zin had om mee naar haar school te gaan, zij geeft nu Engelse les in de basisschool. Curieus dat ik ben, wil ik dat toch ook wel eens doen. Verstaan zullen ze me alvast niet, maar bij kinderen steekt dat niet zo nauw, speel er een leuk spelletje mee en ze zijn content. En ook ik ben blij als ik nog eens mag spelen, en alles is beter dan thuis te zitten niksen! Voila, zo heb ik dus weer een fijn plan voor morgen! Een beetje daarna kreeg ik een mailtje van Mr. Udom. Ken je die nog? Dat is die heer waarvoor ik die 3 dagen dat project heb gedaan, die bijlessen geven aan de Engelse leerkrachten. Hij vroeg me of ik interesse had om donderdag en vrijdag weer zo’n project te doen. Dat sprak me natuurlijk direct aan, al moet ik wel even naar vervoer kijken, want Prasat ligt hier wel een eindje van (zo’n 30 kilometer) en zonder eigen vervoer kom ik nergens. Ik kijk er toch al naar uit om mijn eigen brommertje te kopen, het mag dan al niet het spetterendste vervoermiddel zijn, maar het zal me toch al rond kunnen voeren (en met mijn thaise gps komt dat zeker in orde!). Toen mijn gastvrouw thuiskwam zei ze direct dat we deze avond naar een feestje zouden gaan. Ze vertelde me dat een van haar collega’s op vervroegd pensioen zou gaan (dat hebben ze hier dus blijkbaar ook) en dat we uitgenodigd waren. Ik had wel wat schrik, want een groep thaise vrouwen van rond de 50, daar zit ik niet bepaald graag tussen. Maar de schrik houdt me niet tegen om al die dingen dan daadwerkelijk wel te doen. Onderweg naar het feestje gingen we dan nog even de dochter van mijn gastvrouw ophalen. Ik was erg benieuwd om die eindelijk eens te ontmoeten. En het fijne is, dat meisje is een jaartje jonger dan ik, dus ik hoop dat dat wat klikt. Toen ze in de auto instapte zag ik direct dat dat wel goed zat, een lief meisje die wel een beetje Engels kan. Voor haar ben ik nu P’Sally, en dat is best wel grappig om te horen. We maakten al direct het plan om morgenavond samen te gaan joggen, leuk! De mama reed door naar het feestje en de dochter reed dan verder naar huis. Ik vond het best wel grappig eigenlijk hoe ik weer mee wordt genomen naar een feestje waar de dochter niet mee naar gaat. Ik wist direct waarom, ik ben een blanke en daar pronken ze graag mee. Het feestje was eigenlijk wel leuk! In een eethuisje zaten wat vrouwen van echt wel elke leeftijd, en 1 jongen. Op de achtergrond staat weer een vrouw met een micro, die zoals overal in Thailand aan karaoke doet. Ik voelde direct weer die thaise sfeer en het voelde warm aan. De vrouw die naast me zat kon zich eigenlijk wel behelpen in het Engels, en wist me zelfs een woordje Frans te zeggen! Er zat weer een grote grapjesmaker in de groep en die probeerde haar beste Engels boven te halen. Ik vind het altijd zo zalig om te zien wanneer die mensen echt hun best doen om je toch maar bij het gesprek te kunnen vermengen, ik voelde me dus direct op mijn gemak. Ze vroegen me op een gegeven moment hoe oud ik ben ‘yee sip ha’ zei ik, 25 dus. Waarop ze me allemaal bevragend aankeken, ze geloofden blijkbaar niet dat ik al 25 ben. Er zei er eentje dat ze dacht dat ik 15 was. Ik wist niet dat je leerkracht kon zijn op je 15? Haha. Velen zien dat niet echt als iets positiefs als dat over hen wordt gezegd, maar ik ben daar altijd wel blij mee. Dat betekent dat ik lang jong zal blijven. Om 8u namen we helaas al afscheid van het feestje, van mij mocht het wat langer duren, maar dat doen ze hier echt wel niet. Dat is toch iets dat ik wel wat ga missen hoor, in het weekend moet je toch niet om 8u al thuis gaan zitten? We reden dan na het feestje die straat uit, en ik herinnerde me die straat nog heel goed! Sam, Nele en ik hebben vorige keer eens door deze straat gelopen overdag en het viel ons op dat er nogal wat ‘vrouwenbars’ waren. Deze keer was het al donker en zag ik ook alle lichtjes bovenop de bars die daadwerkelijk aantoonden dat dit vooral bedoeld was voor de mannen. Mijn gastvrouw zei direct dat ik door deze straat niet s ’nachts moet lopen want dat het daar nogal ‘bad’ is. Ik zou zelf niet eens door zo’n straat willen lopen, eerlijk gezegd! Eenmaal thuis bleef ik nog even beneden zitten om nog een kleine babbel te doen met het omaatje, de gastvrouw en mijn nieuwe zus. Ik vind het wel gezellig, die sfeer hier. Je voelt direct dat dit een warm gezin is, en dat zal me wel goed doen om even in een warm gezin te zitten. Het grappige was wel dat wanneer ze iets niet konden zeggen in het Engels, het ineens ‘bedtijd’ was. Dat is dus toch duidelijk iets van de thaise cultuur, het zinnetje ‘you can relax’. En dan moet ik afdruipen. Ik ben dat nu al gelukkig zo gewoon, dat het als normaal aanvoelt, en me niet voel aangesproken. En zo ging ik dus maar naar boven, nam ik een koude douche en was ik weer klaar voor een nieuwe dag.

Maandag 24 september 2012

Mijn tweede dag in Surin zit er ook alweer op. Over vandaag kan ik eigenlijk geen lange verhalen schrijven, want vandaag was een dag om te bekomen. Om 7u werd ik wakker en was ik goed uitgeslapen. Het verwonderde me dat ik blijkbaar geen jetlag heb, of moet die nog komen? Na mijn oh zo koude douche zat ik nog even in mijn kamer, tot ineens mijn deur openging en het omaatje binnen kwam. ‘khin loey’ bleef ze maar herhalen, ‘eet nu maar’. Met nog natte haren bereid ik dus maar mijn ontbijt voor, rijst met ei. De meesten onder jullie denken vast nog altijd ‘bah, rijst als ontbijt, dat moet zwaar zijn’. Maar dat is nu eens iets waar ik nog steeds aan gewend ben, en met veel smaak at ik mijn ontbijt dan ook op. Het water dat ik wou drinken, dat was echter een ander iets! Blijkbaar kopen ze hier geen water, maar nemen ze water van de kraan, koken dit dan en doen het in een kan en zetten dit koud in de koelkast. Ik wist dit nog niet en nam dus een kan die op het aanrecht stond. Smakelijk was het allesbehalve, want het was warm water! Het omaatje gaf me ook een zakje van het een of ander, het leek wat op die zakjes instant choco, en daar had ik plots wel zin in. Ik deed de inhoud van het zakje in mijn tas (die nog enorm vuil was trouwens) en goot er kokend water overheen. Plots bedacht ik me dat de kleur toch nogal flets was voor chocomelk, en er zat ook iets raar in het mengseltje. Ik keek nog eens goed naar het pakje en zag dat het helemaal geen chocomelk was, maar een of ander drankje gemaakt van granen. Toen ik proefde wou ik het maar al te graag weer uitspuwen, maar zoiets doe je niet, die mensen moeten ook werken voor hun eten. Dus dronk ik het maar verder op, en om nu echt eerlijk te zijn, aan het eind van de tas smaakte me het. Het was waarschijnlijk weer zo een smaak die wij niet gewoon zijn en waar je tong wat aan moet wennen. Na het eten keek ik wat tv, maar omdat alles in het Thais was verveelde me dat direct. Naast de tv had ik een router gevonden, blij dat ik was, internet! Ik zette hem aan en ging direct proberen. Maar er stond me een grote teleurstelling te wachten, het internet werkte langs geen kanten! Dat zal ik dan toch weer even gewoon moeten worden denk ik. Voor de rest van de dag heb ik dan gezellig een boekje gelezen boven, en wat ukelele gespeeld buiten op het terras. Plots vroeg ik me af hoe ik 4 maanden heb kunnen overleven vorige keer. Hoe ik me 4 maanden heb kunnen bezig houden. Het zal wel weer wat wennen worden, dat ‘ontstressen’, maar ik kijk toch ook al uit naar het moment dat ik zelf kan gaan lesgeven, het kan eigenlijk niet snel genoeg beginnen! Al krijg ik toch ook wel wat kriebels hoor. Ohja, en tijdens het avondeten heb ik gehoord van mijn gastvrouw dat ik blijkbaar een ‘suit’ moet dragen. Ik hoorde het al helemaal aankomen, ze gaan mij omtoveren tot… non!